گويد : اين آيه دربارهء على عليه السّلام و علم مخصوص او نازل گشته است ، و ابن حجر « 1 » از حضرت باقر عليه السّلام آورده است كه آن حضرت در باب اين آيه فرمود : به خدا ما آن مردميم .
- آرى چون به كوششهاى آن جوانمرد دست نيافتند ، بر او رشك بردند و مردم دشمن و مخالف او شدند .
- مانند هووهاى زن زيبا ، كه با همهء زيبايىاش از روى حسادت و دشمنى او را زشت مىخوانند .
فقيه ابن مغازلى در المناقب از ابن عبّاس آورده است كه اين آيه دربارهء پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و على عليه السّلام نازل گرديد . صبّان در اسعاف الرّاغبين آورده كه از حضرت باقر عليه السّلام روايت شده است كه در مورد اين آيه فرمود : مقصود از مردم ، اهل بيت هستند . « 2 »
ابو الفرج اصفهانى اين شعر حمّانى را ، كه در آن به رثاى يحيى پرداخته است ، نقل مىكند :
- اگر يحيى به مرگ طبيعى از دنيا رفت ، او جز با بزرگوارى و تشخّص بدرود زندگى نگفته است .
- او از دنيا نرفت مگر هنگامى كه قابضان روحش گفتند : گوارايش باد كه او سخت مخلص بود .
- جوانمردى كه خود را با سختى و اضطراب مأنوس ساخت و همه را با خوشرويى پذيرفت . « 3 »
مسعودى و ابو الفرج در رثاى يحيى ، اين ابيات را نيز به او نسبت دادهاند :
- از خاك او بوى مشك برخاست ، اين بوى چيزى جز عطر اعضاى قطعهقطعه شدهء او نبود .
- اقوام بزرگوار و عزيز هريك آرامگاهى دارند و از آن ميان اين آرامگاه نصيب يحياى نيكنفس گرديد .
هامش
( 1 ) . الصواعق المحرقة 91 .
( 2 ) . اسعاف الراغبين حاشيهء نور الابصار 109 .
( 3 ) . مقاتل الطالبيّين 420 .