نمىبيند . بدينترتيب غبار مرگ تمام زندگى او را فرامىگيرد . پس از مرگ فرزندان ، همسرش از دنيا مىرود و مصيبتش كامل و كارش سخت مىشود .
آموزش او
اين بود تمامى اخبار سودمندى كه توانستيم از زندگى و خانوادهء شاعر فراهم آوريم .
از مآخذ و مصادر موجود براى كاوش دوران كودكى ، آموزش ، اساتيد و علما و رواتى كه در درسشان حاضر مىشده ، سودى عايد نمىشود ، زيرا كه اين مصادر در اين زمينه از مطالب سودمند ، خالى است ، مگر آنچه كه ابو الفرج در جلد ششم اغانى به عنوان جملهء معترضه تذكّر داده است كه ابن رومى از ابو العبّاس ثعلب روايت كرده و ثعلب از حمّاد بن مبارك و حمّاد از حسين بن ضحّاك ، و چون در جاى ديگر ابن رومى از قتيبه روايت مىكند و قتيبه از عمر سكونى در كوفه و عمر از پدرش و پدر او از حسين بن ضحّاك ، پس مىتوان گفت روايتكردن ، همان درس گرفتن از استاد مىباشد ، زيرا ثعلب در سال 200 متولّد شده و 21 سال از شاعر بزرگتر بوده است ، امّا قتيبه [ كه مقصود ابو رجاء قتيبة بن سعيد بن جميل ثقفى محدّث و دانشمند معروف است ] مىتواند از كسانى باشد كه بر ابن رومى املاى حديث كرده و شاعر ما از او آموزش گرفته است ، زيرا هنگامى كه قتيبه از دنيا رفت ، ابن رومى هنوز به بيست سالگى نرسيده بود .
پيش از اين اشاره كردهايم كه او نزد محمّد بن حبيب ، دانشمند بزرگ علم روايت انساب ، رفتوآمد داشت و خواهيم ديد كه او در بعضى از مفردات لغات ، به او مراجعه مىكرده است . شرح اين مراجعات را خود در ديوانش آورده و بر آنها تكيه مىكند . او بعد از اين بيت از اشعارش :
- صادقترين مدح ، مدح كسى است كه بر ممدوحش حسد مىبرد و از دشمنى نگاهش پر از خشم است .
گويد : محمّد بن حبيب مرا گفته است « شنف » خشمى است كه در ديده ظاهر گردد .
و بعد از اين بيت :