پيامبر صلّى اللّه عليه و آله نام برده است . « 1 »
متن حديث
از اسماء بنت عميس نقل شده است كه پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله نماز ظهر را در « صهباء » ، از اراضى خيبر ، گزارد ، آنگاه على را به سوى كارى فرستاد . هنگامى كه على از آن كار بازگشت ، پيامبر صلّى اللّه عليه و آله نماز عصر را گزارده بود . آن حضرت سر خود را بر دامن على نهاد و تا غروب خورشيد آن را تكان نداد . پس از آن پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله گفت : بار پروردگارا ، بندهء تو على براى پيامبرش ، خويشتندارى كرد ، تو هم فروغ خورشيد را بر او بازگردان . اسماء گويد : ناگاه خورشيد طالع شد تا جايى كه آفتاب بر فراز كوهها برآمد . على برخاست ، وضو ساخت و نماز عصر گزارد ، آنگاه خورشيد غروب كرد .
در اينجا متن ديگرى از حديث موجود است كه براى رعايت اختصار از آن صرف نظر مىكنيم . از علايم شهرت اين امتياز بين قدماى اصحاب پيامبر صلّى اللّه عليه و آله ، استدلال امام امير المؤمنين عليه السّلام به آن ، در روز شوراست به اين بيان : شما را به خدا سوگند ، آيا بين شما كسى غير از من وجود دارد كه بعد از غروب ، آفتاب برايش بازگشته باشد تا نماز عصر بگزارد ؟ همه گفتند : نه . « 2 »
خوارزمى از مجاهد ، از ابن عبّاس روايت كرده ، گويد : به ابن عبّاس گفتند : دربارهء على عليه السّلام چه مىگويى ؟ پاسخ داد : على كسى است كه پيش از ديگران شهادتين گفت و به دو قبله نماز گزارد و با پيامبر دو بيعت كرد و به او سبطين عطا شد . او پدر دو سبط پيامبر ، حسن و حسين است كه دوبار خورشيد ، پس از آنكه از ديدهء جنّ و انس نهان شد ، براى او بازگشت . « 3 »
موضوع ردّ الشّمس در اشعار بسيارى از شاعران سدههاى نخستين هجرت تا به
هامش
( 1 ) . نور الابصار 28 .
( 2 ) . به حديث مناشده در روز شورا در الغدير ( متن عربى / چ 5 ) : 1 / 159 - 163 اشاره كردهايم .
( 3 ) . المناقب ، خوارزمى 260 .