در عين حال ، اين مآخذ همگى اتّفاق دارند كه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله بين ابو بكر و عمر پيمان اخوت برقرار ساخت و هيچگونه اثرى از آثار پندار ابن حزم مبنى بر برادرى ابو بكر با پيامبر در آنها ديده نمىشود .
2 - زيد بن ابى اوفى گويد : آنگاه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله ميان اصحابش پيمان برادرى منعقد فرمود ، و ميان عمر و ابو بكر برادرى برقرار ساخت ، تا آنجا كه گويد : على گفت :
هنگامى كه ديدم ميان يارانت برادرى برقرار كردى و مرا از قلم انداختى ، روحم مىخواست پرواز كند و پشتم بشكند ؛ اگر اين امر از سر خشم است كه بر من گرفتهاى ، حقّ عتاب و بزرگى از آن تست . پيامبر صلّى اللّه عليه و آله فرمود :
سوگند به خدايى كه مرا به حقّ مبعوث كرد ، من كار برادرى ترا به تأخير نينداختم مگر براى خودم . اى على ! تو نسبت به من همانند هارونى نسبت به موسى جز اينكه بعد از من پيامبرى نخواهد بود و تو برادر و وارث منى .
على پرسيد : يا رسول اللّه ، من از شما چه چيز را به ارث مىبرم ؟ پيامبر صلّى اللّه عليه و آله فرمود :
آنچه انبياى قبل از من به ارث گذاشتهاند . على گفت : انبياى پيش از تو چه ارثى نهادند ؟
فرمود : كتاب خدا و سنّت پيامبرشان را . تو و فاطمه ، دخترم در كاخ من در بهشت با من خواهيد بود و تو برادر و رفيق منى . « 1 » آنگاه پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله اين آيه را خواند : برادرانى كه بر فراز تختها در مقابل هم قرار گرفتهاند . « 2 »
3 - جابر بن عبد اللّه و سعيد بن مسيّب گويند : رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله ميان اصحابش پيمان برادرى بست ، ابو بكر و عمر و على باقى ماندند . پيامبر صلّى اللّه عليه و آله ابو بكر و عمر را برادر يكديگر ساخت و على را فرمود :
تو برادر منى و من برادر تو ، اگر كسى منكرت شد ، بگو من بندهء خدا و برادر رسول او
هامش
( 1 ) . متن اين حديث را در المناقب احمد حنبل ؛ الرّياض النّضرة : 2 / 209 ؛ تاريخ ابن عساكر : 6 / 201 ؛ تذكرهء سبط 14 با اعتراف به صحّتش و اينكه راويانش همه مورد وثوقند ؛ نيز رك : كنز العمّال : 6 / 390 ؛ كفاية الشنقيطى 35 ، 44 .
( 2 ) . حجر 15 / 47 .