گرفت و علنا از او بيزارى جست و بيزارى خود را از او در يك سورهء مستقلّ اعلام كرد و بند اسارت را از عمويش عبّاس و پسر عمويش عقيل بر نگرفت ، مگر هنگامى كه آنان آشكارا تظاهر به اسلام كردند . با اين حال ، حكم فديه را بر آنها جارى ساخت و ميان دخترش زينب كه مسلمان شده بود ، و همسرش ابو العاص كه كافر بود ، در تمام مدّتى كه او به كفر خود ادامه مىداد ، جدايى افكند ، تا هنگامى كه او نيز اسلام آورد و سلامت يافت .
ازاينرو ، محبّت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله به اشخاص تنها به خاطر ايمان ثابت آنان و رسوخ كلمهء حق در قلبشان بوده است ، و دوستى پيامبر صلّى اللّه عليه و آله نسبت به كسى نشانهء نفوذ دين در قلب او و آراستگى او به زيور اخلاص و يقين است ، و اين جمله پيوسته دليلش را خود همراه دارد و ارتكازى اذهان و قلوب است تا جايى كه ابن حزم خود بر برترى عايشه بعد از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله در امّت ، به حديثى مردود ، مبنى بر اينكه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله به او فرمود : تو محبوبترين مردمى نزد من ، استدلال مىكند .
دربارهء ابو طالب ، وى در آغاز محبّت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله را نسبت به او پذيرفته و ما او را در اين امر تصديق مىكنيم و معتقديم اين خود فضيلتى بسيار ممتاز است و چه فضيلتى از آن برتر مىتواند باشد .
اما در باب اين ادعا كه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله بعد از آن ، محبّت خود را تحريم كرده و خداوند او را از اين محبت نهى و توبيخ كرده و امر به دشمنى با او فرموده است ، اين چيزى است كه هيچگونه دليل و شاهدى بر آن در دست نيست ، و اين شخص چگونه به خود اجازه مىدهد كه عمل پيامبر صلّى اللّه عليه و آله را ميان دو روز ( قبل از آمدن نهى و بعد از آن ) ، فرق بگذارد ؟
آيا او مىتواند بگويد چه روزى پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله به ابو طالب خشم و كين ابراز كرده است ؟ آيا مىتواند سالى كه پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله وى را ترك گفت و دشمنىاش را بر ديگران واجب دانست ، تعيين كند ؟
تاريخ از اين سخنان خالى است ، بلكه حديث و سيرهء پيامبر صلّى اللّه عليه و آله به ما نشان مىدهد كه آن حضرت تا هنگام درگذشت ابو طالب ، از او جدا نشد و آنگاه كه از دنيا رفت ،
الغدير ( فارسى ) — صفحة 152
مساهمون: الشيخ عبد الحسين الأميني (العلامة الأميني)
ص١٥٢