چكيدهء فكر و انديشهشان بود به نظر اعجاب مىنگريستند و تحسين مىفرمودند . به احترام مقدمشان ، محفلها تشكيل و دوستان خود را بدان محافل دعوت مىكردند ، و با دادن صله و جائزههاى گرانبها ، شعرا را مورد نوازش و مرحمت قرار مىدادند و نكاتى را كه موجب خلل و نقص شعر آنان بود گوشزدشان مىنمودند ، لذا در دورهء ائمه طاهرين تطوراتى در شعر و ادب پيدا شد و به كمال گرائيد و در اجتماع آن روز از بيشتر علوم و فنون اجتماعى پيشى گرفت . اهميت شعر به جائى رسيد كه بهپا نمودن مجلس شعر ، و صرف وقت نمودن به خاطر آن در مكتب اهل بيت جزو طاعات شمرده مىشد و گاهى بعضى از اشعار نغز ، در شريفترين اوقات خوانده شده و بر بزرگترين اعمال عبادتى ( مستحبه ) مقدم مىشد چنان كه اين حقيقت را به وضوح از گفتار و رفتار امام صادق عليه السّلام نسبت به ( هاشميات ) كميت شاعر مىيابيم . كميت در ايام تشريق ( روزهائى كه نور ماه به آخرين حد زيادى مىرسد ) در منى بر آن حضرت وارد شد و اجازه خواست تا براى حضرت از اشعار خود بخواند . حضرت فرمود : اين ايام بسيار شريف و باارزش است .
كميت عرض كرد : اين اشعار دربارهء شما سروده شده ! امام چون اين جواب را بشنيد فرمود تا ياران و همراهانش جمع شوند و به كميت هم اجازه داد تا شعرش را بخواند ، كميت هم قصيدهء لاميه از قصايد هاشمياتش را خواند .
پس از تمام نمودن شعر حضرت دربارهاش دعا فرموده هزار دينار و يكدست خلعت به او مرحمت نمودند ، و ما به زودى مفصل اين بحث مختصر را در شرح حال كميت حميرى ، و دعبل بيان خواهيم كرد .
و نظر به فوائد اجتماعى و دينى كه بر اشعار بار بود ، پيشوايان دين هيچگونه نظرى به شخصيت شاعر نداشتند و نسبت به ساير شؤون و اعمالشان خورده نمىگرفتند هرچند كه شاعرى آلوده و بدمنش بود و از رفتارش ناراضى بودند ولى همين كه افكار و اشعار چنين شعرائى را مىديدند كه در راه هدايت و ترويج دين و بيان حقايق مفيد است از اعمال بدشان چشمپوشى و بديده استرحام مىنگريستند و برايشان طلب آمرزش مىنمودند و احساسات مؤمنين را به اطرافشان تحريك مىكردند و براى دلگرمى ايشان
الغدير ( فارسى ) — صفحة 27
مساهمون: الشيخ عبد الحسين الأميني (العلامة الأميني)
ص٢٧