و در تفسير قمى در معناى كلمه « لمزة » آمده كه اين كلمه به كسى اطلاق مىشود كه با سر و گردن خود ژست مىگيرد ، و چون فقيرى و يا سائلى را ببيند ناراحت مىشود . و در معناى جمله * ( « الَّذِي جَمَعَ مالًا وَعَدَّدَه » ) * آمده : يعنى مىشمارد و سر جايش مىگذارد « 1 » .
و در همان تفسير در ذيل آيه * ( « الَّتِي تَطَّلِعُ عَلَى الأَفْئِدَةِ » ) * آمده كه بر دلها شعله مىزند ، و ابو ذر غفارى ( رضى اللَّه عنه ) فرموده : به متكبرين دو چيز را بشارت دهيد ، يكى اينكه به سينه هايشان داغ بگذارند و ديگر اينكه پشتشان را بر زمين بكشند . و در ذيل آيه * ( « إِنَّها عَلَيْهِمْ مُؤْصَدَةٌ » ) * آمده كه آتش دوزخ همه اهل دوزخ را فرا مىگيرد * ( « فِي عَمَدٍ مُمَدَّدَةٍ » ) * ، يعنى وقتى كنده و زنجيرها بر آنان استوار مىگردد به خدا سوگند كه پوستشان را مىخورد « 2 » .
و در مجمع البيان است كه عياشى به سند خود از محمد بن نعمان احول از حمران بن اعين از امام باقر ( ع ) روايت كرده كه فرمود : كفار و مشركين در قيامت اهل توحيد را كه به خاطر گناهان در آتش شدهاند سرزنش مىكنند ، كه امروز نمىبينيم كه توحيد شما دردى از شما دوا كرده باشد ، چون مىبينيم خدا فرقى ميان ما و شما نگذاشت ، در اين هنگام خداى تعالى براى اهل توحيد غيرت به خرج مىدهد و به ملائكه دستور مىدهد اهل توحيد را شفاعت كنيد ، آنان هر كس را كه خدا خواسته باشد شفاعت مىكنند ، سپس به انبيا دستور مىدهد شفاعت كنيد ، آنان هم هر كسى را كه خدا خواسته باشد شفاعت مىكنند ، سپس به مؤمنين دستور مىدهد شفاعت كنيد ، مؤمنين نيز هر كس را كه خدا خواسته باشد شفاعت مىكنند ، آن گاه خداى تعالى مىفرمايد : من از همه اينان مهربانترم ، به رحمت من از آتش خارج شويد ، و همه چون مور و ملخ بيرون مىآيند .
آن گاه امام باقر ( ع ) فرمود : سپس عمد كشيده مىشود و راه نجات را برويشان مىبندد و به خدا سوگند كه خلود از اينجا شروع مىشود « 3 » .
هامش
( 1 و 2 ) تفسير قمى ، ج 2 ، ص 441 .
( 3 ) مجمع البيان ، ج 10 ، ص 538 .