دنبال اين فرمايش آيه « وَتَعِيَها أُذُنٌ واعِيَةٌ » نازل شد « 1 » .
و در همان كتاب است كه ابو نعيم در كتاب حليه از على ( ع ) نقل كرده كه گفت : رسول خدا ( ص ) فرمود : يا على خدا مرا دستور داده كه تو را نزديك كنم ، و تعليمت دهم تا تو فرا بگيرى ، پس از آن اين آيه نازل شد : « وَتَعِيَها أُذُنٌ واعِيَةٌ » پس اى على تو هستى اذن واعيه ( گوش فرا گيرنده ) علم من « 2 » .
مؤلف : اين معنا در تفسير برهان هم از سعد بن عبد اللَّه آمده كه او به سند خود از امام صادق ( ع ) آن را روايت كرده « 3 » . و نيز از كلينى « 4 » است كه او به سند خود از آن جناب نقل كرده . و نيز از ابن بابويه « 5 » است كه او هم به سند خود از جابر از امام صادق ( ع ) نقل كرده است .
و باز همين مطلب را از ابن شهرآشوب از حلية الاولياء از عمر بن على آورده ، و از واحدى در كتاب اسباب النزول از بريده آورده ، و از ابى القاسم بن حبيب ، در تفسير خود از زر بن حبيش از على ( ع ) نقل كرده است « 6 » .
و كوتاه سخن اينكه : صاحب غاية المرام اين مطلب را از طرق شيعه و سنى در شانزده حديث آورده « 7 » . و صاحب تفسير برهان گفته : محمد بن عباس در اين باره سى حديث از طرق شيعه و سنى آورده است « 8 » .
هامش
( 1 و 2 ) الدر المنثور ، ج 6 ، ص 260 .
( 3 ) تفسير برهان ، ج 4 ، ص 375 .
( 4 ) اصول كافى ، ج 1 ، ص 350 .
( 5 ) تفسير برهان ، ج 4 ، ص 375 .
( 6 ) تفسير برهان ، ج 4 ، ص 376 ، ح 9 .
( 7 ) غاية المرام ، باب 69 ، ص 366 .
( 8 ) تفسير برهان ، ج 4 ، ص 376 .