دارند ، كه چون هيچ يك دليل نداشت از نقلش صرفنظر كرديم .
* ( « وَالْمَلائِكَةُ بَعْدَ ذلِكَ ظَهِيرٌ » ) * - كلمه « ملائكه » مبتدا ، و كلمه « ظهير » خبر آن است ، و اگر خبر را مفرد آورده با اينكه مبتدا جمع مىباشد براى اين است كه بفهماند ملائكه در پشتيبانى پيامبر متحد و متفقند ، گويى در صف واحدى قرار دارند ، و مثل تن واحدند ، و اگر فرمود :
« ملائكه بعد از خدا و جبريل و صالح مؤمنين پشتيبان اويند » براى اين بود كه پشتيبانى ملائكه را بزرگ جلوه دهد ، گويى نامبردگان در اول آيه يك طرف ، و ملائكه به تنهايى يك طرف قرار دارند .
و در آيه شريفه در اظهار و پيروز ساختن رسول خدا ( ص ) بر دشمنان ، و تشديد عتاب به آنهايى كه عليه او پشت به پشت هم دادهاند ، لحنى عجيب به كار رفته ، اولا خطاب را متوجه خود رسول خدا ( ص ) نموده ، او را به خاطر اينكه حلال خدا را حرام كرده عتاب نموده ، بعد دستور مىدهد سوگندش را بشكند ، و اين لحن در حقيقت تاييد و نصرت آن جناب است به صورت عتاب .
خداى تعالى در آيه بعدى خطاب را از رسول خدا ( ص ) به سوى مؤمنين بر گردانيده ، فرمود : * ( « وَإِذْ أَسَرَّ النَّبِيُّ إِلى بَعْضِ أَزْواجِه » ) * تا به وسيله اين التفات قصه را براى مؤمنين نقل كند ، و در نقل قصه نامى از آن همسر نبرد ، و مطلب را مبهم ذكر كرد ، و اين نام نبردن ، و نيز تاييدى كه قبل از نقل قصه از رسول خدا ( ص ) كرده بود ، و همچنين اصل پرده بردارى از اين ماجرا ، و نيز نقل آن به طور سربسته همه و همه نوعى تاييد بيشتر از آن جناب به شمار مىرود .
و سپس التفاتى ديگر به كار برده ، خطاب را از مؤمنين برگردانيده ، متوجه آن دو زن كرد ، و به آن دو فرمود : دلهايتان در اثر عملى كه كرديد منحرف شده ، و به جاى اينكه به آن دو دستور دهد كه توبه كنند ، خاطرنشان ساخت كه شما دو نفر بين دو امر قرار گرفتهايد ، يا اينكه از گناه خود توبه كنيد ، و يا عليه كسى كه خدا مولاى او است ، و جبرئيل و صالح مؤمنين و ملائكه پشتيبان اويند ، به اتفاق يكديگر توطئه كنيد ، آن گاه اظهار اميد كرده كه اگر پيامبر طلاقشان دهد ، خداى تعالى زنان بهترى نصيب آن جناب فرمايد ، و سپس به پيامبر امر مىكند كه با كفار و منافقين بجنگد ، و آنان را در فشار قرار دهد .
و در آخر رشته كلام بدينجا منتهى مىشود كه دو تا مثل بياورد ، يكى براى كفار ، و يكى براى مؤمنين .
خداى تعالى بعد از آنكه در آيه * ( « إِنْ تَتُوبا إِلَى اللَّه فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُما وَإِنْ تَظاهَرا