كفار پس مىداد ، ولى زنان را نگه مىداشت تا امتحان كند ، بعد از امتحان مهريه شان را به همسران كافرشان مىرسانيد .
سپس مىگويد : زهرى گفته است : وقتى اين آيه نازل شد ، كه در آن مىفرمايد : * ( « وَلا تُمْسِكُوا بِعِصَمِ الْكَوافِرِ » ) * عمر بن خطاب دو تا از زنان خود را كه در مكه و مشرك بودند ، طلاق گفت ، يكى از آن دو قرينه ( و يا قريبه ) دختر ابى امية بن مغيره بود كه بعد از طلاق عمر ، معاوية بن ابى سفيان با او ازدواج كرد ، و هر دو در مكه بودند ، و مشرك مىزيستند . و ديگرى ام كلثوم دختر عمرو بن جرول خزاعى ، مادر عبد اللَّه بن عمر بود كه بعد از طلاق عمر ابو جهم بن حذافة بن غانم كه يكى از مردان قبيله خزاعه بود با وى ازدواج نموده ، و مشرك در مكه زندگى كردند .
از آن جمله « اروى » دختر ربيعة بن حارث بن عبد المطلب ، همسر طلحة بن عبيد اللَّه بود كه اسلام بين آن دو جدايى انداخت ، چون فرموده بود : * ( « وَلا تُمْسِكُوا بِعِصَمِ الْكَوافِرِ » ) * طلحه مسلمان شد ، و مهاجرت كرد ، و اروى هم چنان در مكه نزد فاميل خود بماند ، ولى چيزى نگذشت كه مسلمان شد ، و بعد از طلحه شوهر اولش خالد بن سعيد بن عاص بن اميه با او ازدواج نمود . البته وى نيز از آن زنانى بود كه از مكه فرار كرد و به سوى رسول خدا ( ص ) به مدينه آمد ، و رسول خدا ( ص ) او را نگه داشت ، و پس از چندى او را به عقد خالد در آورد .
يكى ديگر اميه دختر بشر بود كه در مكه همسر ثابت بن دحداحه بود ، و مسلمان شد و از مكه به سوى مدينه فرار كرد ، چون شوهرش در آن ايام كافر بود . رسول خدا ( ص ) او را نگه داشت و به عقد سهل بن حنيف در آورد ، و از سهل داراى فرزندى به نام عبد اللَّه بن سهل شد .
باز مىگويد : شعبى گفته : ( يكى ديگر ) زينب دختر رسول خدا ( ص ) همسر ابو العاص بن ربيع بود ، كه مسلمان شد ، و خود را در مدينه به رسول خدا ( ص ) رسانيد ، و شوهرش ابو العاص مشرك و كافر در مكه بماند ، و پس از چندى به مدينه آمد ، و زينب به او امان داد ، و سرانجام مسلمان شد ، و رسول خدا ( ص ) همسرش را به او برگردانيد .
و از جبائى نقل مىكند كه گفته : در مواد صلح نامه حديبيه بيش از اين نيامده بود كه اگر مردى از كفار مكه به مدينه آمد بايد مسلمانان او را به اهل مكه برگردانند ، و نامى از زنان برده نشده بود ، و به همين جهت وقتى ام كلثوم دختر عقبة بن ابى معيط مسلمان شد ، و به مدينه
تفسير الميزان ( فارسي ) — صفحة 414
مساهمون: السيد محمدحسين الطباطبائي
ص٤١٤