مؤلف : روايت اولى در الدر المنثور از ابى سعيد و انس و غير آن دو از رسول خدا ( ص ) نقل شده « 1 » .
و در روضه كافى به سندى كه به على بن ابراهيم دارد ، از او ، از ابن محبوب ، از محمد بن اسحاق مدنى ، از امام ابى جعفر ( ع ) از رسول خدا ( ص ) روايت كرده كه در ضمن حديثى كه در آن وصف بهشت و اهل بهشت را توصيف كرده ، فرموده : اهل بهشت به زيارت يكديگر مىروند ، و در بهشت همگى در زير سايه هاى كشيده شده اى كه هوايش و روشنيش مانند هوا و روشنى ما بين طلوع فجر و طلوع خورشيد ، و بلكه پاكيزه تر از آن است متنعم مىشوند « 2 » .
و در تفسير قمى در ذيل آيه * ( « إِنَّا أَنْشَأْناهُنَّ إِنْشاءً » ) * فرموده : منظور حور العين در بهشت است ، * ( « فَجَعَلْناهُنَّ أَبْكاراً عُرُباً » ) * فرمود : يعنى جز به زبان عربى سخن نمىگويند « 3 » .
و در الدر المنثور است كه : ابن ابى حاتم ، از جعفر بن محمد ، از پدرش روايت كرده كه فرمود : رسول خدا ( ص ) در معناى كلمه « عربا » فرمود : كلام حوريان بهشت عربى است « 4 » .
مؤلف : و در رواياتى ديگر آمده كه كلمه « عرب » جمع عروب است ، كه به معناى زن با ناز و كرشمه است « 5 » .
و نيز در همان كتاب است كه مسدد در مسند خود ، و ابن منذر و طبرانى و ابن مردويه ، به سند حسن از ابى بكره از رسول خدا ( ص ) روايت كردهاند كه در تفسير آيه * ( « ثُلَّةٌ مِنَ الأَوَّلِينَ وَثُلَّةٌ مِنَ الآخِرِينَ » ) * فرمود : اين دو گروه هر دو در اين امتند و منظور ، اولين اين امت و آخرين آنند « 6 » .
مؤلف : اين معنا در روايات بسيارى وارد شده و ليكن ظاهر آيات اين سوره اين است كه تقسيمبندى آن مربوط به تمام بشر است ، نه مخصوص به اين امت و شايد مراد اين روايات اين باشد كه در اين امت نيز از هر قسمى مصداقى هست ، هر چند كه اين احتمال از ظاهر
هامش
( 1 ) الدر المنثور ، ج 6 ، ص 157 .
( 2 ) روضه كافى ، ج 8 ، ص 85 ، ضمن ح 69 .
( 3 ) تفسير قمى ، ج 2 ، ص 348 .
( 4 ) الدر المنثور ، ج 6 ، ص 159 .
( 5 ) تفسير روح الجنان ، ج 11 ، ص 16 .
( 6 ) الدر المنثور ، ج 6 ، ص 159 .