آب را بر هم زند تا كف كند ، آن قدر كه خود خدا مىخواست كف كند ، سپس از آن كف زمينى سفيد و پاكيزه كه در آن هيچ بلندى و پستى و هيچ سوراخ و برآمدگى و هيچ درخت نبود ، درست كرد و آن گاه آن را در هم پيچيده روى آب قرار داد .
و سپس از آب آتش را بيافريد ، آتش نيز شكم آب را باز كرده و آن را بر هم زد ، تا بخار و دودى از آن برخاست ، آن قدر كه خود خدا مىخواست برخيزد و سپس از آن دود آسمانى صاف و شفاف بيافريد ، كه در آن هيچ برآمدگى و سوراخى نبود ، اين است كه مىفرمايد : « وَالسَّماءِ وَما بَناها » « 1 » .
مؤلف : در اين معنا رواياتى ديگر نيز هست . و ممكن است مضمون آنها را و نيز مضامين آيات را به فرضيات مسلمه علوم امروزى تطبيق كرد ، فرضياتى كه در باره آغاز خلقت عالم و هيات آن دارند ، چيزى كه هست از آنجايى كه حقايق قرآنى را نمىتوان با حدس و فرضيات علمى محدود كرد ، لذا متعرض اين تطبيق نشديم ، بله اگر روزى اين فرضيات آن قدر قطعى و مسلم شد كه به صورت برهان علمى درآمد ، آن وقت ممكن است در مقام تطبيق آن با آيات قرآنى برآمد .
و در نهج البلاغه است كه : يكى از شواهد خلقت او ، آفرينش آسمانها است كه بدون پايه و ستونى استوار و پا بر جا است . خداى سبحان آنها را دعوت كرد ، بدون درنگ و به فوريت اجابت كردند ، در حالى كه مطيع و معترف به ربوبيتش بودند و اگر اقرار آنها به ربوبيت خداى تعالى نبود و به اطاعتش گردن ننهاده بودند ، خداى تعالى آنها را محل عرش خود نمىكرد ، و مسكن فرشتگان خويش و محل صعود كلمه طيب و عمل صالح بندگانش نمىساخت « 2 » .
و در كتاب كمال الدين به سندى كه به فضيل رسان دارد ، از او روايت كرده كه گفت : محمد بن ابراهيم نامه اى به امام صادق ( ع ) نوشت و در آن عرضه داشت : ما را از فضل و برترى كه شما اهل بيت داريد خبر بده . امام صادق ( ع ) در پاسخش نوشت : ستارگان امان اهل آسمان هستند ، به طورى كه اگر از بين بروند ، وعده اى كه به اهل آسمان داده شده فرا مىرسد و همه نابود مىگردند و رسول خدا ( ص ) فرمود : اهل بيت من هم امان اهل زمينند ، اگر اهل بيت من از زمين رخت بربندد ، آن وعده اى
هامش
( 1 ) روضه كافى ، ج 8 ، ص 94 ، ح 67 .
( 2 ) نهج البلاغه ( صبحى الصالح ) ، خطبه 182 .