كتابى است كه آياتش از يكديگر جداست كتابى است خواندنى عربى براى مردمى كه علم داشته باشند ( 3 ) .
در حالى كه بشارتده و بيمرسان است و در عين حال بيشترشان از آن رويگردانيده در نتيجه آن را نمىشنوند ( 4 ) .
مىگويند دلهاى ما از پذيرفتن آنچه ما را به سويش مىخوانيد در غلافهايى روى هم است و در گوشهايمان سنگينى است و بين ما و تو حجابى است تو كار خود كن كه ما نيز كار خود خواهيم كرد ( 5 ) .
بگو من تنها بشرى هستم مثل شما با اين فرق كه به من وحى مىشود كه معبود شما معبودى است يكتا پس همه يك صدا به سويش رو كنيد و از شركى كه به وى ورزيدهايد استغفار كنيد و واى به حال آنان كه شرك مىورزند ( 6 ) .
همانهايى كه زكات نمىدهند و نسبت به آخرت كافرند ( 7 ) .
در مقابل كسانى كه ايمان آورده و اعمال صالح مىكنند اجرى دارند كه هرگز قطع نمىشود ( 8 ) .
بگو راستى شما به خدايى كفر مىورزيد كه زمين را در دو روز خلق كرد و براى او شريكها قايل مىشويد با اينكه اين خدا رب تمامى عوالم است ؟ ( 9 ) .
و در زمين كوه هاى ريشه دار قرار داد كه قسمت بيرونىاش سر به آسمان كشيده و نيز در زمين آنچه قوت و رزق هست در چهار فصل پديد آورده قوت و رزقى كه كفاف همه روزىخواران را بدهد ( 10 ) .
سپس بر آسمان كه در آن هنگام دودى بود بپرداخت و آن گاه به هر دو فرمود : چه بخواهيد و چه نخواهيد بايد تحت فرمان درآييد گفتند به طوع و رغبت تحت فرمانيم ( 11 ) .
پس آسمانها را هفت عدد قرار داد آن هم در دو روز و امر هر آسمانى را در آن وحى كرد و ما آسمان دنيا را به فانوسهايى زينت داديم ستارگانى كه هم زينت آسمانند و هم حافظ آن ، اين است تقدير خدايى كه عزيز و داناست ( 12 ) .
بيان آيات
اين سوره پيرامون اعراض كفار از كتابى كه بر آنان نازل شده ، يعنى از قرآن كريم ، سخن مىگويد . غرض اصلى سوره اين است و به همين جهت ملاحظه مىكنيد كه يك قسمت از اين سوره در باره همين مساله است ، از همان ابتداى سوره اين معنا را خاطرنشان مىسازد ، و بعد از هر چند آيه يك بار همان را متعرض مىشود . براى اينكه اولين آيه آن آيه * ( « تَنْزِيلٌ مِنَ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ . . . » ) * است ، كه تا شش آيه مساله انكار كتاب را دنبال مىكند ،