نمىدهد ، براى اينكه دعا خود عبادت است ، و خداى عز و جل مىفرمايد : * ( « إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبادَتِي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ داخِرِينَ » ) * و نيز فرموده : * ( « ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ » ) * « 1 » .
مؤلف : اينكه امام فرمود « دعا خود عبادت است » و به آيه شريفه استشهاد كرد ، در حقيقت احتجاجى است كه بر فرمايش قبلش كرده كه فرمود « دعا كن » و اما استشهادش به آيه * ( « ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ » ) * احتجاج به آن گفتار دومش است كه فرمود « مگو چنين و چنان » و به همين جهت در بيان خود ، ذيل آيه را بر صدرش مقدم آورد .
و در كتاب خصال از معاوية بن عمار ، از امام صادق ( ع ) روايت آورده كه فرمود : اى معاويه به كسى كه سه چيز داده شده باشد از سه چيز محروم نمىشود : كسى كه توفيق و حال دعايش داده باشند ، از اجابت محرومش نمىكنند ، و كسى كه توفيق شكر نعمتش داده باشند ، از زياد كردن نعمتش دريغ نمىكنند ، و كسى كه توكلش داده باشند ، از كفايت امور او مضايقه نمىكنند . چون خداى عز و جل در كتاب عزيزش مىفرمايد : « وَمَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّه فَهُوَ حَسْبُه - كسى كه بر خدا توكل كند او كفايت كننده امور وى است » و نيز مىفرمايد : « لَئِنْ شَكَرْتُمْ لأَزِيدَنَّكُمْ - اگر شكر بگذاريد نعمتتان را زيادت كنم » ، و نيز فرموده : « * ( ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ ) * - مرا بخوانيد تا اجابتتان كنم » « 2 » .
و در كتاب توحيد به سندى كه به امام موسى بن جعفر ( ع ) دارد از آن جناب روايت كرده كه فرمود : جمعى به امام صادق ( ع ) گفتند : چرا ما خدا را مىخوانيم ولى دعايمان مستجاب نمىشود ؟ فرمود : براى اينكه كسى را مىخوانيد كه نمىشناسيدش « 3 » .
مؤلف : ما در ذيل آيه « أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذا دَعانِ » « 4 » ، در جلد دوم اين كتاب تعدادى از روايات دعا را ايراد كرديم .
هامش
( 1 ) كافى ، ج 2 ، ص 466 ، ح 3 .
( 2 ) خصال ( صدوق ) ، ص 101 ، ح 56 .
( 3 ) توحيد ( صدوق ) ، ص
( 4 ) سوره بقره ، آيه 186 .