تنگى رزق تصادفى است ، چون مىبينيم كه بر طبق نظام جريان دارد ، نتيجه مىگيريم كه پس به مشيت مجرى اين نظام ، يعنى خداى سبحان جريان مىيابد .
در سابق هم در ذيل آيه « وَتَرْزُقُ مَنْ تَشاءُ بِغَيْرِ حِسابٍ » « 1 » گفتارى در معناى رزق گذشت و به زودى در تفسير آيه « فَوَ رَبِّ السَّماءِ وَالأَرْضِ إِنَّه لَحَقٌّ مِثْلَ ما أَنَّكُمْ تَنْطِقُونَ » « 2 » نيز خواهد آمد - ان شاء اللَّه .
بحث روايتى
در كتاب توحيد ، از على ( ع ) روايت شده كه در ضمن حديثى كه پاسخ به سؤالات مردى است كه آياتى از قرآن برايش مشتبه شده فرمود : اما آيه « يَتَوَفَّاكُمْ مَلَكُ الْمَوْتِ الَّذِي وُكِّلَ بِكُمْ » با آيه * ( « اللَّه يَتَوَفَّى الأَنْفُسَ حِينَ مَوْتِها » ) * . و آيه « تَوَفَّتْه رُسُلُنا وَهُمْ لا يُفَرِّطُونَ » و آيه « الَّذِينَ تَتَوَفَّاهُمُ الْمَلائِكَةُ ظالِمِي أَنْفُسِهِمْ » و آيه « الَّذِينَ تَتَوَفَّاهُمُ الْمَلائِكَةُ طَيِّبِينَ يَقُولُونَ سَلامٌ عَلَيْكُمْ » ، ( كه چطور در اولى قبض روح انسانها را به ملك الموت ، و در دومى به خود خدا ، و در سومى به رسولان و در چهارمى و پنجمى به ملائكه نسبت مىدهد ، جوابش اين است كه : ) همانا خداى تبارك و تعالى يگانه مدبر امور است ، به هرطور كه خودش بخواهد و كسانى از مخلوقات خود را كه مىخواهد موكل بر امورى مىكند كه خودش بخواهد ، و اما ملك الموت ، خدا او را به خصوص ، موكل براى قبض روح اشخاص معينى از خلق كه خود بخواهد مىكند و رسولان را از ملائكه انتخاب نموده ، و براى قبض روح بعضى ديگر از خلقش ، كه باز خودش بخواهد موكل مىكند .
و چنان نيست كه هر علمى را كه صاحب علم داراى آن است ، ممكن باشد براى همه مردم شرح دهد ، زيرا مردم همگى در درك علوم يكسان نيستند ، بعضى قويند و بعضى ضعيف .
ديگر اينكه اصلا بعضى از علوم هست كه مانند بعض ديگر قابل فرا گرفتن نيست ، چون ما فوق طاقت است ، مگر كسى از اولياى خدا كه خدا آن را برايش آسان كرده و در حمل آن ياريش كرده باشد .
و اين مقدار تو را بس است كه بدانى كه خدا محيى ( زنده كننده ) و مميت ( ميراننده )
هامش
( 1 ) و روزى مىدهى هر كه را بخواهى بدون حساب . سوره آل عمران ، آيه 27 .
( 2 ) پس به پروردگار آسمان و زمين سوگند كه آن وعده حق است همانطور كه سخن گفتن شما را نمىتوان حاشا كرد . سوره ذاريات ، آيه 23 .