چون مداخله شيطان را مطابق مصلحت مىبيند ، مثلا مىخواهد مقدار صبر و حوصله بنده اش معين شود .
و لازمه اين حرف اين نيست كه شيطان بدون مشيت و اذن خدا هر چه دلش خواست بكند و هر بلايى كه خواست بر سر بندگان خدا بياورد ، و اين خود روشن است .
* ( « ارْكُضْ بِرِجْلِكَ هذا مُغْتَسَلٌ بارِدٌ وَشَرابٌ » ) * واقع شدن اين آيه در دنبال آيه قبلى كه درخواست و نداى ايوب ( ع ) را حكايت مىكرد ، اين معنا را افاده مىكند كه خداى سبحان خواسته است به وى اعلام كند كه دعايش مستجاب گشته . و جمله * ( « ارْكُضْ بِرِجْلِكَ » ) * حكايت آن وحيى است كه در هنگام كشف از استجابت به آن جناب فرموده . و يا اينكه در اين جمله چيزى از ماده « قول » تقدير گرفته شده ، كه اگر اظهار مىشد چنين مىشد : « فاستجبنا له و قلنا أركض . . . » و سياق آيه كه سياق امر است اشعار دارد بلكه كشف مىكند از اينكه : آن جناب در آن موقع آن قدر از پا درآمده بود كه قادر به ايستادن و راه رفتن با پاى خود نبوده ، و در سراپاى بدن بيمارى داشته ، و خداى تعالى اول مرض پاى او را شفا داده ، و بعد چشمه اى در آنجا برايش جوشانده ، و دستور داد كه از آن چشمه حمام بگيرد ، و بنوشد تا ظاهر و باطن بدنش از ساير مرضها بهبودى يابد . و اين مطالبى كه گفتيم از سياق آيه استفاده مىشود ، مورد تاييد روايات هم هست .
و در آيه شريفه از طريق حذف جزئيات ايجاز به كار رفته ، و تقدير آن اين است كه :
« اركض برجلك هذا مغتسل بارد و شراب ، فركض برجله و اغتسل و شرب فبرأ اللَّه من مرضه - پاى خود به زمين بكش كه پهلويت چشمه اى خنك و نوشيدنى ايجاد شده ، پس ايوب پاى خود بدان سو كشيد ، و چشمه را يافته از آن غسل كرد ، و از آبش نوشيد و در نتيجه خدا او را از همه مرضها بهبودى داد » .
* ( « وَوَهَبْنا لَه أَهْلَه وَمِثْلَهُمْ مَعَهُمْ رَحْمَةً مِنَّا وَذِكْرى لأُولِي الأَلْبابِ » ) * در روايات آمده : تمامى كسان او به غير از همسرش مردند و آن جناب به داغ همه فرزندانش مبتلا شده بود ، و بعدا خدا همه را برايش زنده كرد ، و آنان را و مثل آنان را به آن جناب بخشيد .
بعضى گفتهاند كه فرزندانش در ايام ابتلايش از او دورى كردند و خدا با بهبودىاش آنان را دوباره دورش جمع كرد ، و همان فرزندان زن گرفتند و بچه دار شدند . پس معناى اينكه خدا فرزندانش را و مثل آنان را به وى بخشيد همين است كه آنان و فرزندان آنان را دوباره دورش جمع كرد .