شيعه ، از امام صادق ( ع ) روايت كرده كه فرمود امير المؤمنين ( ع ) فرموده :
اين ستارگان كه در آسمان است ، شهرهايى است مانند شهرهايى كه در زمين است . . . « 1 » .
باز در همان كتاب در روايت ابى الجارود ، از امام ابى جعفر ( ع ) روايت كرده كه فرموده : * ( « عَذابٌ واصِبٌ » ) * يعنى عذاب دائم و دردناك كه دردش تا دلها مىرسد « 2 » .
و باز در همان كتاب از رسول اللَّه ( ص ) نقل كرده كه در داستان معراج فرمود : پس جبرئيل بالا رفت و من نيز با او بالا رفتم ، تا رسيدم به آسمان دنيا ، بر روى آن آسمان فرشته اى ديدم كه او را اسماعيل مىگفتند ، و او همان صاحب خطفه است كه خداى عز و جل در باره اش فرموده : * ( « إِلَّا مَنْ خَطِفَ الْخَطْفَةَ فَأَتْبَعَه شِهابٌ ثاقِبٌ » ) * و زير فرمان آن هفتاد هزار فرشتهاند كه زير فرمان هر فرشته هفتاد هزار فرشته ديگرند . . . « 3 » .
مؤلف : اين گونه روايات در اين باب بسيار زياد است كه : ما بعضى از آنها را در تفسير آيه « إِلَّا مَنِ اسْتَرَقَ السَّمْعَ فَأَتْبَعَه شِهابٌ مُبِينٌ » « 4 » نقل كرديم و بعضى ديگر از آنها را ان شاء اللَّه تعالى در تفسير دو سوره ملك و جن ايراد خواهيم كرد .
در نهج البلاغه است كه : خداى تعالى از تمامى روى زمين ، چه زمين سخت ، و چه سهلش ، چه زمين صالح و چه شوره زارش ، خاكى برگرفت و آن را با آب درآميخت ، تا وقتى كه خالص گشت ، و آن گاه آن را با شبنمى تر كرد ، تا چسبنده شد « 5 » .
هامش
( 1 ) تفسير قمى ، ج 2 ، ص 218 .
( 2 ) تفسير قمى ، ج 2 ، ص 221 .
( 3 ) تفسير قمى ، ج 2 ، ص 4 .
( 4 ) سوره حجر ، آيه 18 .
( 5 ) شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد ، ج 1 ، ص 96 ، خطبه 1 .