و چون سخن بيهوده مىشنوند از آن رو گردانيده مىگويند اعمال ما براى ما ، اعمال شما براى شما ، سلام بر شما ما خواهان معاشرت جاهلان نيستيم ( 55 ) .
به درستى اى محمد ( ص ) تو هر كه را دوست بدارى هدايت نتوانى كرد بلكه خداست كه هر كه را بخواهد هدايت مىكند و او داناتر به كسانى است كه قابل هدايتند ( 56 ) .
بيان آيات
سياق اين آيات شهادت مىدهد بر اينكه مشركين از قوم رسول خدا ( ص ) به بعضى از اهل كتاب مراجعه نموده در باره آن جناب از ايشان نظريه خواستهاند ، و بعضى از آيات قرآن را هم كه تورات را تصديق كرده بر آنان عرضه كردهاند ، و اهل كتاب پاسخ دادهاند كه آرى ما آنچه در قرآن در اين باره آمده ، تصديق داريم ، و به آنچه از معارف حقه كه قرآن متضمن آن است ، ايمان داريم ، و اصولا آورنده قرآن را قبل از آنكه مبعوث شود مىشناختيم ، هم چنان كه در آيه « 53 » از همين آيات فرموده : * ( « وَإِذا يُتْلى عَلَيْهِمْ قالُوا آمَنَّا بِه إِنَّه الْحَقُّ مِنْ رَبِّنا إِنَّا كُنَّا مِنْ قَبْلِه مُسْلِمِينَ » ) * .
و مشركين از اين پاسخ اهل كتاب ناراحت شده ، به مشاجره و درشتگويى با آنان پرداختند ، و گفتهاند كه ، اين قرآن سحر و تورات شما هم مثل آن سحر است ، « * ( سِحْرانِ تَظاهَرا ) * - هر دو سحرند . كه يكدگر را كمك مىكنند » « * ( إِنَّا بِكُلٍّ كافِرُونَ ) * - و ما به هر دو كافريم » ، در نتيجه اهل كتاب از مشركين اعراض نموده ، و گفتهاند : * ( « سَلامٌ عَلَيْكُمْ لا نَبْتَغِي الْجاهِلِينَ » ) * .
اين آن چيزى است كه از سياق آيات مورد بحث به دست مىآيد ، و خداى سبحان وقتى داستان موسى را بيان كرده خبر داده كه : چگونه مردمى زير دست و برده و ضعيف و زير شكنجه فرعونيان كه پسرانشان را ذبح مىكرد و دختران آنان را زنده مىگذاشت را بر آن ياغيان خونخوار و طاغيان تبهكار پيروز كرد ، آن هم به دست كودكى از همان ستمكشان ، كه در دامن همان دشمن خونآشامش بپروريد ، دشمنى كه به فرمان او هزاران كودك از دودمان وى را سر بريدند ، و بعد از پرورش يافتنش ، او را از ميان دشمن بيرون كرد ، و دوباره به ميان آنان فرستاد ، و بر آنان غالب ساخت ، تا همه را غرق كرده ، و دودمان بنى اسرائيل را نجات بخشيد و وارث آنان كرد .
خداى سبحان بعد از ذكر اين ماجرا ، روى سخن را متوجه كتابهاى آسمانى - كه