صورتى است كه بخواهند همسر او باشند ، و گرنه مانند ساير مردمند ، و سپس ايشان را خطاب كند كه متوجه باشند در چه موقفى دشوار قرار گرفتهاند ، و به خاطر افتخارى كه نصيبشان شده چه شدايدى را بايد تحمل كنند ، پس اگر از خدا بترسند ، خداوند اجر دو چندانشان مىدهد ، و اگر هم عمل زشتى كنند ، عذابشان نزد خدا دو چندان خواهد بود .
آن گاه ايشان را امر مىكند به عفت ، و اينكه ملازم خانه خود باشند ، و چون ساير زنان خود را به نامحرم نشان ندهند ، و نماز بگزارند ، و زكات دهند ، و از آنچه در خانه هايشان نازل و تلاوت مىشود از آيات قرآنى و حكمت آسمانى ياد كنند ، و در آخر ، عموم صالحان از مردان و زنان را وعده مغفرت و اجر عظيم مىدهد .
* ( « يا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لأَزْواجِكَ ) * . . . * ( أَجْراً عَظِيماً » ) * سياق اين دو آيه اشاره دارد به اينكه گويا از زنان رسول خدا ( ص ) يا از بعضى ايشان سخنى و يا عملى سر زده كه دلالت مىكرده بر اينكه از زندگى مادى خود راضى نبودهاند ، و در خانه رسول خدا ( ص ) به ايشان سخت مىگذشته ، و نزد رسول خدا ( ص ) از وضع زندگى خود شكايت كردهاند و پيشنهاد كردهاند كه كمى در زندگى ايشان توسعه دهد ، و از زينت زندگى مادى بهره مندشان كند .
دنبال اين جريان خدا اين آيات را فرستاده ، و به پيغمبرش دستور داده كه ايشان را بين ماندن و رفتن مخير كند ، يا بروند و هر جورى كه دلشان مىخواهد زندگى كنند ، و يا بمانند و با همين زندگى بسازند ، چيزى كه هست اين معنا را چنين تعبير كرد ، كه اگر حيات دنيا و زينت آن را مىخواهيد ، بياييد تا رهايتان كنم . و اگر خدا و رسول و دار آخرت را مىخواهيد بايد با وضع موجود بسازيد ، و از اين تعبير بر مىآيد كه :
اولا جمع بين وسعت در عيش دنيا ، و صفاى آن ، كه از هر نعمتى بهره بگيرى و به آن سرگرم شوى ، با همسرى رسول خدا ( ص ) و زندگى در خانه او ممكن نيست ، و اين دو با هم جمع نمىشوند .
ثانيا دلالت مىكند بر اينكه هر يك از دو طرف تخيير مقيد به مقابل ديگرش است ، و مراد از اراده حيات دنيا و زينت آن ، اين است كه انسان دنيا و زينت آن را اصل و هدف قرار دهد ، چه اينكه آخرت را هم در نظر بگيرد يا نه ، و مراد از اراده حيات آخرت نيز اين است كه آدمى آن را هدف و اصل قرار دهد ، و دلش همواره متعلق بدان باشد ، چه اينكه حيات دنياييش هم توسعه داشته باشد ، و به زينت و صفاى عيش نائل بشود ، يا آنكه از لذائذ مادى به كلى