اراده خداى سبحان است و مصداق اراده او - كه صفت فعل است - عبارت است از تمامى علتهاى مؤتلفه از خلقت انسان و مقتضيات تكوينى او ( اعم از فعل يا ترك ) هم چنان كه فرمود : « إِنَّ الدِّينَ عِنْدَ اللَّه الإِسْلامُ » .
و نيز « دين خدا » ناميده شده ، چون خداى تعالى اين دين را از بندگانش خواسته ، يعنى خواسته است تا عمل خود را چه فعل و چه ترك با آن تطبيق دهند ، و چنين اراده كرده است ، - البته اراده به آن معنايى كه گذشت - .
و نيز « سبيل اللَّه » ناميده شده ، چون اسلام تنها سبيل و راهى است كه خدا از بندگانش خواسته ، تا آن را بپيمايند ، و سلوك كنند تا به كمال وجود و سعادت هستى خود برسند ، هم چنان كه فرموده : « الَّذِينَ يَصُدُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللَّه وَيَبْغُونَها عِوَجاً » « 1 » و اما اين مساله كه دين حق بايد از طريق وحى و نبوت ، به بشر اعلام شود ، و عقل كافى نيست ، بيانش در مباحث نبوت و غير آن گذشت .
هامش
( 1 ) كسانى كه از راه خدا - يعنى اسلام - جلوگيرى مىكنند ، و آن راه را كج و معوج مىخواهند ، چنين و چنانند . سوره اعراف ، آيه 45 .