آيه از آن مطالب منتقل شده به اينكه رسول گرامى خود را دستور مىدهد به تلاوت آنچه به وى وحى شده ، - البته در عين حال كلام را استينافى گرفت يعنى به ما قبل عطف نكرد - چون تلاوت قرآن بهترين رادع است از شرك و ارتكاب فحشاء و منكرات ، زيرا در آن آيات روشنى است كه متضمن حجتهايى نورانى است ، كه حق را آن طور كه بايد روشن مىسازد ، و هم مشتمل است بر داستانهاى عبرتآور ، و مواعظ و بشارتها و انذار و وعده و وعيدها كه شنونده و خواننده را از گناهان باز مىدارد .
و سپس آن امر را ضميمه كرد به امر به نماز كه بهترين اعمال است ، چون كه نماز از فحشاء و منكر بازمىدارد .
و سياق آيات شاهد بر اين است كه : مراد از اين بازدارى ، بازدارى طبيعت نماز از فحشاء و منكر است ، البته بازدارى آن به نحو اقتضاء است نه عليت تامه ، كه هر كس نماز خواند ، ديگر نتواند گناه كند .
خواهى گفت چطور نماز از فحشاء و منكرات نهى مىكند ؟ در جواب مىگوييم اين عمل مخصوصا كه بنده خدا آن را در هر روز پنج بار به جا بياورد ، و همه عمر ادامه دهد ، و مخصوصا اگر آن را همه روزه در جامعه اى صالح به جا بياورد ، و افراد آن جامعه نيز مانند او همه روزه به جا بياورند ، و مثل او نسبت به آن اهتمام بورزند ، طبعا با گناهان كبيره سازش ندارد .
آرى توجه به خدا از در بندگى ، آن هم در چنين محيط و از چنين افراد ، طبيعتا بايد انسان را از هر معصيتى كبيره و هر عملى كه ذوق دينى آن را شنيع مىداند ، از قبيل قتل نفس ، تجاوز به جانها و به مال ايتام ، زنا ، و لواط ، باز بدارد ، بلكه نه تنها از ارتكاب آنها ، بلكه حتى از تلقين آن نيز جلوگيرى كند .
براى اينكه نماز مشتمل است بر ذكر خدا ، و اين ذكر ، اولا ايمان به وحدانيت خداى تعالى ، و رسالت و جزاى روز قيامت را به نمازگزار تلقين مىكند ، و به او مىگويد كه خداى خود را با اخلاص در عبادت مخاطب قرار داده و از او استعانت بنما ، و درخواست كن كه تو را به سوى صراط مستقيم هدايت نموده ، و از ضلالت و غضبش به او پناه ببر .
و ثانيا او را وادار مىكند بر اينكه با روح و بدن خود متوجه ساحت عظمت و كبريايى خدا شده ، پروردگار خود را با حمد و ثنا و تسبيح و تكبير ياد آورد ، و در آخر بر خود و هم مسلكان خود و بر همه بندگان صالح سلام بفرستد .
علاوه بر اين او را وادار مىكند به اينكه از حدث ( كه نوعى آلودگى روحى است ) ، و