بارانهايى جمع شده كه از آسمان فرو ريختهاند ، بر خلاف قدماء كه معتقد بودند آب ، خود كره اى است ناقص كه بيشتر سطح كره زمين را پوشانده و خود يكى از عناصر چهارگانه است . و آيه مورد بحث كه با قسمت اولش يعنى جمله * ( « وَأَرْسَلْنَا الرِّياحَ لَواقِحَ » ) * مساله نر و مادگى و تلقيح گياهان را و با قسمت دومش يعنى جمله * ( « فَأَنْزَلْنا مِنَ السَّماءِ ماءً فَأَسْقَيْناكُمُوه » ) * مساله پيدايش آب را از باران اثبات نموده است ، همچنين آيه قبل كه داشت :
* ( « وَأَنْبَتْنا فِيها مِنْ كُلِّ شَيْءٍ مَوْزُونٍ » ) * به يك حقيقت علمى ديگر اشاره نموده و آن اينست كه وزن در روئيدن نباتات مؤثر است و اين خود يكى از دقايق علمى امروز است كه قرآن كريم گوى سبقت را در آن از همه آكادمىهاى علمى جهان ربوده است و كشف اين اسرار در چهارده قرن قبل از قرآن كريم دست كمى از معجزه ندارد ، بلكه همان معجزه است .
* ( « وَإِنَّا لَنَحْنُ نُحْيِي وَنُمِيتُ وَنَحْنُ الْوارِثُونَ » ) * .
اين كلام سياقش سياق حصر است ، مىخواهد بفرمايد : تمامى تدبيرها به خداى تعالى منتهى مىشود و چون قبلا از نعمتهايى مانند آسمان و برجهايش ، زمين و كوه هايش ، گياهان و موزون بودن آن و معايش بودنش ، بادها و تلقيحش ، و ابرها و بارانش اسم برده بود پس اين نعمتها وقتى به صورت يك نظام تام و حكيمانه اى در مىآيند كه منضم به حيات و موت و حشر گردند . علاوه بر آنچه گفتيم جمله مورد بحث اين توهم را هم كه بعضى پنداشتهاند پاره اى از حيات و موتها مستند به خدا نيست دفع نموده با حصرى كه دارد تمامى حيات و موتها را هر چه باشد به او مستند نموده و اختصاص مىدهد ، و دنبالش مىفرمايد * ( « وَنَحْنُ الْوارِثُونَ » ) * ، يعنى بعد از ميراندن شما كه عمرى از متاعهاى زندگى كه در اختيارتان گذاشتيم بهره مند شديد تنها خودمان باقى مىمانيم ، گويا ، فرموده : تدبير امر شما در دست ما است و ما بر شما احاطه داريم ، ما شما را زنده مىكنيم پس ما قبل از شماييم ، و نيز شما را مىميرانيم وارث بر شما هستيم پس ما بعد از شما وجود داريم .
* ( « وَلَقَدْ عَلِمْنَا الْمُسْتَقْدِمِينَ مِنْكُمْ وَلَقَدْ عَلِمْنَا الْمُسْتَأْخِرِينَ » ) * .
همانطورى كه گفتيم آيات سابق كه نعمتهاى الهى را مىشمرد و تدبير او را وصف مىنمود در سياق بيان وحدانيت خدا در ربوبيت بود و نيز گفتيم خلقت و نظام آن تمام نمىشد مگر به انضمام حيات و موت ، و گفتيم كه خداى تعالى محيط به مرگ و حيات انسانهاست لذا به دنبال مساله مرگ و زندگى مىفرمايد : ما مىدانيم كه