شوند ، * ( « فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ » ) * « 1 » .
مؤلف : عياشى از عبد اللَّه بن عطاء مكى از امام باقر و امام صادق ( ع ) نظير اين روايت را آورده است « 2 » .
و در الدر المنثور است كه طبرانى - در كتاب الأوسط - و ابن مردويه به سند صحيح از جابر بن عبد اللَّه انصارى روايت كردهاند كه گفت : رسول خدا ( ص ) فرمود : مردمى از امت من به جرم گناهانشان عذاب مىشوند و هر قدر كه خدا بخواهد در آتش خواهند بود ، آن گاه مشركين در آنجا ايشان را سرزنش مىكنند و مىگويند چرا ايمان و تصديق شما سودى برايتان نداشت در نتيجه هيچ موحدى نمىماند مگر آنكه خداوند از آتش بيرونش مىآورد . آن گاه اين آيه را تلاوت فرمودند : * ( « رُبَما يَوَدُّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْ كانُوا مُسْلِمِينَ » ) * « 3 » .
مؤلف : اين معنى به طريق ديگرى از ابو موسى اشعرى و ابو سعيد خدرى و انس بن مالك نيز از آن جناب روايت شده است « 4 » .
و در همان كتاب است كه ابن ابى حاتم و ابن شاهين - در كتاب السنة - از على بن ابى طالب ( ع ) روايت كردهاند كه فرمود : رسول خدا ( ص ) فرمود : موحدين هر امتى كه مرتكب گناهان كبيره شده باشند در صورتى كه توبه نكرده و از آن پشيمان نباشند داخل جهنم مىشوند و در آنجا نه چشمهايشان كبود مىشود ، و نه بدنشان سياه مىگردد ، و نه همنشين شيطان مىشوند و نه دچار غل و زنجير مىگردند ، نه حميم مىآشامند و نه قطران مىپوشند ، و خداوند خلود در جهنم را بر جسدهايشان حرام مىكند ، براى همين كه موحدند ، و صورتهايشان را بر آتش حرام مىكند ، بخاطر اينكه سجده كردهاند .
و از همينها افرادى هستند كه آتش تا روى پايشان را و افرادى تا پشت پاهايشان را مىگيرد ، و افرادى تا رانشان و افرادى تا كمرشان و عده اى تا گردنشان فرا مىگيرد . و اين به خاطر تفاوت گناهانى است كه مرتكب شدهاند . از نظر مدت هم بعضى يك ماه در آتش هستند و بعضى يك سال ، ولى سرانجام بيرون مىآيند و
هامش
( 1 ) تفسير قمى ، ج 1 ، ص 372 و 373 .
( 2 ) تفسير عياشى ، ج 2 ، ص 239 . ح 1 .
( 3 ) الدر المنثور ، ج 4 ، ص 92 .
( 4 ) الدر المنثور ، ج 4 ، ص 93 .