همسرش كه در آن حال ايستاده بود ناگهان حيض شد و ما به وسيله فرستادگان خود او را به ولادت اسحاق و بعد از اسحاق به ولادت يعقوب از او بشارت داديم ( 71 ) .
گفت : واى بر من ! آيا من بچه مىآورم كه فعلا عجوزه اى هستم و آن روزها هم كه جوان بودم نازا بودم و اين شوهرم است كه به سن پيرى رسيده ؟ به راستى اين مژده امرى عجيب است ( 72 ) .
( فرشتگان ) گفتند : آيا از امر خدا شگفتى مىكنى با اينكه ( اولا كار ، كار خدا است و ثانيا شما اهل بيتى هستيد كه ) رحمت و بركات خدا شامل حالتان است ، چرا كه او حميد و مجيد است ( 73 ) .
بعد از آنكه حالت ترس از ابراهيم بر طرف شد و بشارتى كه شنيده بود در دلش جاى گرفت و خوشحالش كرد ، شروع كرد در باره قوم لوط با فرستادگان ما بگو مگو كردن ( 74 ) .
ابراهيم مردى بردبار و دلسوز و بازگشت كننده ( به سوى خدا ) بود ( 75 ) .
فرشتگان به او گفتند : اى ابراهيم از اين سخنان كه از در شفاعت مىگويى درگذر كه امر پروردگارت ( عذاب قوم لوط ) فرا رسيده و عذابى بر آنان نازل مىشود كه به هيچ وجه برگشتنى نيست ( 76 )
.
بيان آيات
اين آيات ، داستان بشارت يافتن ابراهيم ( ع ) به اينكه صاحب فرزند خواهد شد را در بردارد و اين در حقيقت به منزله زمينه چينى است براى بيان داستان رفتن ملائكه نزد لوط پيغمبر براى هلاك كردن قوم او ، چون اين داستان در ذيل آن داستان آمده و در دنباله داستان بشارت يافتن ابراهيم ( ع ) بيانى آمده كه قصه هلاك كردن قوم لوط را توجيه و بيان مىكند و آن اين جمله است : * ( « إِنَّه قَدْ جاءَ أَمْرُ رَبِّكَ وَإِنَّهُمْ آتِيهِمْ عَذابٌ غَيْرُ مَرْدُودٍ » ) * .
* ( « وَلَقَدْ جاءَتْ رُسُلُنا إِبْراهِيمَ بِالْبُشْرى قالُوا سَلاماً قالَ سَلامٌ فَما لَبِثَ أَنْ جاءَ بِعِجْلٍ حَنِيذٍ » ) * كلمه « بشرى » به معناى بشارت و كلمه « عجل » به معناى گوساله است و كلمه « حنيذ » بر وزن فعيل - در اينجا معناى مفعول ، يعنى « محنوذ » را مىدهد و گوساله محنوذ گوساله اى است كه گوشتش بوسيله سنگ سرخ شده با آتش كباب شده باشد هم چنان كه « قديد » به معناى گوشتى است كه بوسيله سنگ داغ شده بوسيله خورشيد كباب شده باشد « 1 » . اين معنايى است كه بعضى از علماى لغت عرب براى اين دو كلمه ذكر كردهاند . بعضى « 2 » ديگر گفتهاند : « حنيذ » نام كبابى است كه آب و چربى از آن بچكد . و بعضى « 3 » گفتهاند : « حنيذ » نام همه رقم كباب
هامش
( 1 ) اقرب الموارد ، ج 2 ، ص 970 ، مجمع البيان ، ج 3 ، جزء 12 ، ص 185 .
( 2 و 3 ) اقرب الموارد ، ج 1 ، ص 237 ، لسان العرب ، ج 3 ، ص 484 .