كه آياتى از كتاب خدا در باره اش نازل شده ، از آن جمله آيه « وَمَنْ عِنْدَه عِلْمُ الْكِتابِ » و آيه * ( « أفَمَنْ كانَ عَلى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّه وَيَتْلُوه شاهِدٌ مِنْه » ) * ، و آيه « إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّه وَرَسُولُه وَالَّذِينَ آمَنُوا » است « 1 » .
و در همان كتاب از ابن شهر آشوب از حافظ ابو نعيم به سه طريق از ابن عباس روايت كرده كه گفت : من از على ( ع ) شنيدم كه گفت : كلام خداى تعالى كه مىفرمايد :
* ( « أفَمَنْ كانَ عَلى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّه وَيَتْلُوه شاهِدٌ مِنْه » ) * رسول خدا ( ص ) بر بينه بود و من آن شاهدم . « 2 »
و نيز در همان كتاب از موفق بن احمد روايت آورده كه گفت : ابن عباس در تفسير اين كلام خداى تعالى كه مىفرمايد : * ( « أفَمَنْ كانَ عَلى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّه وَيَتْلُوه شاهِدٌ مِنْه » ) * گفت : او على است ، كه شهادت مىدهد بر نبوت رسول خدا ( ص ) ، و از خود او نيز هست . « 3 »
مؤلف : صاحب تفسير برهان اين روايت را از ثعلبى كه وى در تفسير خود با حذف سند از ابن عباس آورده نيز نقل كرده ، و ابن عباس در آن روايت كلمه « خاصة » را اضافه كرده ، يعنى گفته : اين آيه تنها در خصوص على ( ع ) نازل شده . « 4 »
مؤلف : صاحب المنار در تفسير اين آيه وقتى معانى شاهد را مىشمارد ، مىگويد :
يكى ديگر از معانى شاهد در اين آيه على ( ع ) است ، البته اين روايت را شيعه نقل مىكند و « شهادت » را به امامت تفسير مىكند . و روايت شده كه از على ( ع ) وقتى از اين معنا سؤال شد ، انكار كرد ، و شاهد را تفسير كرد به زبان رسول خدا ( ص ) .
دشمنان شيعه نيز در مقابل شيعه روايت آوردهاند كه منظور از شاهد ابو بكر است ، و اين دو ، يعنى هم روايت شيعه و هم روايت دشمنان شيعه از باب تفسير به هوى و هوس است . « 5 »
اما اينكه گفت « اين روايت را شيعه نقل مىكند » صرف تهمت است ، زيرا خواننده محترم توجه كرد كه راويان سنى اين روايت بيشتر از راويان شيعه است . و اما اينكه گفت « تفسير آيه به وسيله شيعه مثل تفسير اهل سنت به ابى بكر از باب تفسير به هوى و هوس است » در پاسخش كافى است بار ديگر تفسيرى كه ما براى آيه كرديم از نظر بگذرانى و ببينى آيا تفسير ما تفسير به هوى و هوس بوده يا نه ؟
هامش
( 1 ) تفسير برهان ، ج 2 ، ص 214 .
( 2 و 3 و 4 ) تفسير برهان ، ج 2 ، ص 214 .
( 5 ) تفسير المنار ، ج 12 ، ص 53 .