كفشى مىخواستند كه بپوشند « 1 » .
و در معانى الاخبار به سند خود از ثعلبه از برخى از راويان شيعه از امام صادق ( ع ) روايت كرده كه در تفسير آيه « عالِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهادَةِ » فرموده است : مقصود از « غيب » آن امورى است كه واقع نشده و مقصود از « شهادت » آنهايى است كه واقع شده است « 2 » .
مؤلف : اين روايت از باب نشان دادن و انگشت نهادن بر نمونه و مصداق است در حالى كه لفظ آيه اعم است .
و در تفسير قمى دارد كه : وقتى رسول خدا ( ص ) از تبوك آمد اصحاب با ايمانش متعرض منافقين شده ، آنها را اذيت مىكردند ، پس خداوند اين آيه را فرستاد :
* ( « سَيَحْلِفُونَ بِاللَّه لَكُمْ إِذَا انْقَلَبْتُمْ إِلَيْهِمْ لِتُعْرِضُوا عَنْهُمْ » ) * تا آخر دو آيه « 3 » .
و در مجمع البيان آمده كه بعضى گفتهاند : اين آيات در باره جد بن قيس و معتب بن قشير و اصحاب آن دو از ساير منافقين نازل شده ، و آنها هشتاد نفر بودند ، و چون رسول خدا ( ص ) از تبوك بيامد و وارد مدينه شد ، فرمود : با ايشان نشست و برخاست نكنيد و با آنان همكلام مشويد - نقل از ابن عباس - « 4 » .
هامش
( 1 ) تفسير قمى ج 1 ص 293
( 2 ) معانى الاخبار ص 146
( 3 ) تفسير قمى ج 1 ص 302
( 4 ) مجمع البيان ج 5 ص 61