از آن حضرت روايت كرده است ، و در روايت دو نفر اول عبارت چنين آمده : « در باره مردى است كه تصميم مىگيرد گناهى مرتكب شود ناگهان به ياد خدا افتاده و از آن صرف نظر مىكند » و در روايت نفر آخر يعنى زيد بن ابى اسامه چنين آمده : « در باره گناهى است كه عبد تصميم به ارتكاب آن گرفته و ناگهان به ياد خدا مىافتد و آن را وا مىگذارد » و در اين معنا روايات ديگرى نيز هست « 1 » .
و در الدر المنثور است كه ابن مردويه از ابن عباس روايت كرده كه گفت : رسول خدا ( ص ) نماز خواند ، و دنبال سرش عده اى قرآن خواندند ، آيه نازل شد كه : * ( « وَإِذا قُرِئَ الْقُرْآنُ فَاسْتَمِعُوا لَه وَأَنْصِتُوا » ) * .
مؤلف : در اين باره روايات ديگرى از طرف اهل سنت وارد شده كه در بعضى از آنها دارد آن عده بدنبال آن حضرت در نماز حرف مىزدند لذا آيه مذكور نازل شد . و در بعضى ديگر دارد كه تنها جوانى از انصار و در بعضى ديگر مردى بود كه چنين مىكرد « 2 » .
و در مجمع البيان بعد از نقل اين قول كه آيه در باره نماز جماعت دنبال امام نازل شده مىگويد : اين قول از حضرت ابى جعفر روايت شده « 3 » .
و نيز در مجمع البيان از امام صادق ( ع ) روايت شده كه فرمود : واجب است سكوت براى قرآن چه در نماز و چه در غير نماز « 4 » .
مؤلف : اين روايت را عياشى از زراره از امام صادق ( ع ) روايت كرده ، و در آخر آن دارد : وقتى نزد تو قرآن خوانده شود واجب است بر تو كه سكوت نموده و گوش فرا دهى « 5 » .
و نيز در مجمع البيان از عبد اللَّه بن ابى يعفور از امام صادق ( ع ) روايت كرده كه گفت : به آن حضرت عرض كردم : مردى قرآن مىخواند و من در نمازم آيا واجب است بر من كه سكوت نموده و گوش فرا دهم ؟ فرمود : آرى وقتى قرآن تلاوت مىشود واجب است بر تو سكوت و گوش دادن « 6 » .
و در تفسير عياشى از ابى كهمس از امام صادق ( ع ) روايت شده كه فرمود :
ابن الكواء دنبال امير المؤمنين ( ع ) اين آيه را تلاوت مىكرد : « لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ وَلَتَكُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِينَ » امير المؤمنين در نماز خود سكوت كرد « 7 » .
هامش
( 1 ) تفسير عياشى ج 2 ص 43 ح 128 و ص 44 ح 129 و 130
( 2 ) الدر المنثور ج 3 ص 155
( 3 ، 4 ، 6 ) مجمع البيان ج 4 ص 515
( 5 ، 7 ) تفسير عياشى ج 2 ص 44 ح 132 و 133