آن آواز و صوت شديد است « 1 » .
و در الدر المنثور در ذيل آيه * ( « وَأَلْقَى الأَلْواحَ . . . » ) * مىگويد : احمد ، عبد بن حميد ، بزاز ، ابن ابى حاتم ، ابن حيان ، طبرانى ، ابو الشيخ و ابن مردويه همگى از ابن عباس روايت كردهاند كه گفت : رسول خدا ( ص ) فرمود : خداوند موسى را رحمت كند ، كجا شنيدن مثل ديدن است ، موسى تنها از خداى تعالى شنيد كه قومش در غياب او فريب خوردهاند ، و با اينكه از پروردگارش شنيد مع ذلك از در خشم الواح را به زمين نكوبيد ، ولى وقتى كه به سوى قومش برگشت و به چشم خود ديد كه قومش چه كردهاند آنها را به زمين كوبيد « 2 » .
و در تفسير عياشى از محمد بن ابى حمزه از مرد ديگرى كه اسم نبرده از امام صادق ( ع ) روايت شده كه فرمود : وقتى خداى تبارك و تعالى به موسى خبر داد كه قومش در غياب او مجسمه گوساله اى ساخته و آن را معبود خود گرفتهاند آن موقع عصبانى نشد ، ولى وقتى بسوى قوم بازگشت و انحراف ايشان را به چشم خود ديد با شدت خشم الواح را به زمين زد ، آرى ديدن اثر بيشترى دارد تا شنيدن « 3 » .
و در كافى به سند خود از سفيان بن عيينه از سدى از ابى جعفر ( ع ) روايت كرده كه فرمود : هيچ بنده اى چهل روز ايمان خود را براى خداوند خالص نمىكند مگر اينكه خداوند او را موفق به زهد نموده يعنى دنيا را از نظرش مىاندازد و او را نسبت به دردهايش و دواى دردش بينا مىسازد و حكمت را در دلش ثابت و پاى بر جا نموده و آن را از زبانش جارى مىسازد . راوى اين حديث ترديد داشته در اينكه امام فرمود : « چهل روز ايمان خود را براى خداوند خالص نمىكند » و يا فرمود : « چهل روز ذكر خدا را تجليل نمىكند » و سپس اضافه كرده است كه امام ( ع ) آيه * ( « إِنَّ الَّذِينَ اتَّخَذُوا الْعِجْلَ سَيَنالُهُمْ غَضَبٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَذِلَّةٌ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَكَذلِكَ نَجْزِي الْمُفْتَرِينَ » ) * را تلاوت نمود و فرمود : تنها قوم موسى دچار ذلت نشدند بلكه هر صاحب بدعتى ذليل مىشود ، و هيچكس نيست كه به خداى عز و جل و به رسول خدا و اهل بيت او افتراء ببندد و ذليل نشود « 4 » .
هامش
( 1 ) روح المعانى ج 9 ص 63
( 2 ) الدر المنثور ج 3 ص 127
( 3 ) تفسير عياشى ج 2 ص 29 ح 81
( 4 ) كافى ج 2 ص 16 ح 6