ما اهل بيت تو را موكل كردهايم كه به آن ايمان آورند و تا ابد به آن كافر نشوند . آرى ، ما ايمانى را كه بر بشر عرضه كردهايم و تو را براى آن مبعوث نموديم هرگز ضايع و مهمل نمىگذاريم ، بلكه بعد از تو نيز به وسيله اهل بيتت آن را حفظ مىكنيم ، و پس از اهل بيت تو علماى امت و ولات امر من و اهل استنباط خواهد بود ، و علومى را كه دروغ و گناه و وزر و طغيان و ريا در آن راه ندارد استنباط خواهند كرد « 1 » .
مؤلف : اين روايت را و همچنين روايت قبليش را عياشى « 2 » نيز نقل كرده ، جز اينكه سند آن را حذف كرده است ، و اين حديث مانند حديث قبليش از باب تطبيق بر مصداق است .
در كتاب محاسن به سند خود از ابن عيينه از ابى عبد اللَّه ( ع ) روايت كرده كه فرمود به منزل ابو العباس ( منصور دوانيقى ) درآمدم در حالى كه مجلسش آراسته و هر كسى در جاى خود نشسته بود ، ابو العباس وقتى مرا ديد دست خود را پيش آورد تا با من مصافحه كند ، من براى اجابت او نزديك رفتم تا دستش را در دست بفشارم ، ناگهان پايم به گوشه سفره اى كه پيش رويش گسترده بود برخورد كرد ، و از اين عمل آن قدر ناراحت شدم كه خدا مىداند ، چون خداى تعالى در حق ما فرموده : * ( « فَإِنْ يَكْفُرْ بِها هؤُلاءِ فَقَدْ وَكَّلْنا بِها قَوْماً لَيْسُوا بِها بِكافِرِينَ » ) * آرى ، به خدا سوگند قومى را موكل بر دين كرده كه نماز را به پا مىدارند ، و زكات را مىدهند و خدا را بسيار ذكر مىگويند « 3 » .
مؤلف : حاصل اين روايت اين است كه امام ( ع ) از اينكه پايش به گوشه سفره خورده شرمنده درگاه خدا شده ، و گويا امام ( ع ) خواسته است بفرمايد كفر در جمله « * ( لَيْسُوا بِها بِكافِرِينَ ) * » منحصر در انكار عقايد حقه نيست ، بلكه شامل كفران نعمت نيز هست .
و در نهج البلاغه امام ( ع ) فرموده : اقتدا كنيد به هدايت پيغمبر گرامىتان كه هدايت او بهترين هدايت است « 4 » .
مؤلف : استفاده اين معنا از آيات مورد بحث ، روشن است .
در تفسير قمى از رسول خدا ( ص ) روايت كرده كه فرمود : بهترين هدايتها ، هدايت انبيا است « 5 » .
هامش
( 1 ) كافى ج 8 ص 119 ذيل حديث 92
( 2 ) تفسير عياشى ج 1 ص 369 ح 57
( 3 ) محاسن برقى كتاب الماء ص 588
( 4 ) نهج البلاغه صبحى صالح ص 161 خ 110
( 5 ) تفسير قمى