ماندنش باعث مىشود كه دين مردم و خدايان آنها تباه گردند . لا جرم ابراهيم ( ع ) و لوط را از بلاد خود به سوى شام بيرون كردند .
لوط ( ع ) كه هيچ وقت حاضر نمىشد از ابراهيم ( ع ) جدا شود در اين سفر نيز به همراهى او بيرون آمد ، ابراهيم ( ع ) براى ساره صندوقى ساخت و او را در آن قرار داد ، و از شدت غيرتى كه داشت درهاى آن را از همه طرف بست ، و با اين وضع از وطن مالوفش چشم پوشيد .
هنگام خروج ، ابراهيم ( ع ) به قوم خود گفت : « إِنِّي ذاهِبٌ إِلى رَبِّي سَيَهْدِينِ » ، و مقصودش از اينكه گفت « من به سوى پروردگارم مىروم » اين بود كه من به سوى بيت المقدس حركت مىكنم .
خلاصه ، ابراهيم ( ع ) از قلمرو سلطنت نمرود بيرون شد و به كشور مردى قبطى بنام « عزاره » وارد شد . در اين سرزمين به مامور مالياتى آن كشور برخورد نمود و مامور از او ماليات مطالبه كرد ، و پس از صورت گرفتن از گوسفندان و ساير اموالش دستور داد تا آن تابوت ( صندوق ) را كه ساره در آن بود نيز باز نموده و اموال درون آن را هم صورت بگيرد . ابراهيم ( ع ) از گشودن درب صندوق كراهت داشت ، لذا در جواب عشار گفت : فرض كن كه اين صندوق مالامال از طلا و نقره است من حاضرم ده يك ( ماليات ) ظرفيت آن را طلا و يا نقره به تو بدهم و تو آن را باز نكنى . عشار زير بار نرفت و گفت بايد باز كنى . بناچار ابراهيم ( ع ) با خشم و غضب در صندوق را باز كرد . وقتى چشم عشار به ساره كه حسن و جمال بى نظيرى داشت افتاد ، پرسيد اين زن با تو چه نسبتى دارد ؟ ابراهيم ( ع ) فرمود :
دختر خاله من و همسر من است . پرسيد پس چرا او را در صندوق كرده و در صندوق را به رويش بسته اى ؟ ابراهيم ( ع ) فرمود غيرتم قبول نمىكند كه چشم نامحرمان به او بيفتد . عشار گفت دست از تو بر نمىدارم تا حال تو و او را به شاه گزارش دهم ، همانجا مامورى را به نزد شاه فرستاد و از جريان با خبرش كرد .
شاه پيك مخصوص خود را فرستاد و ساره را به دربار احضار نمود ، خواستند تا صندوق او را به طرف دربار ببرند ابراهيم ( ع ) فرمود به هيچ وجه از اين صندوق جدا نمىشوم مگر آنكه روح از تنم جدا گردد . مامورين جريان را به دربار گزارش دادند ، شاه دستور داد تا ابراهيم ( ع ) را نيز با صندوق حركت دهند ، ابراهيم ( ع ) و صندوق و هر كه با آن جناب بود به طرف دربار حركت نموده و بر شاه وارد شدند .
شاه گفت قفل اين صندوق را باز كن . ابراهيم ( ع ) فرمود ناموس من در اين
تفسير الميزان ( فارسي ) — صفحة 320
مساهمون: السيد محمدحسين الطباطبائي
ص٣٢٠