سعيد بن جبير آورده « 1 » .
و در تفسير برهان از ابن شهر آشوب از انس بن مالك از كسى كه او نامش را برده ولى انس فراموش كرده ، از ابى صالح ، از ابن عباس روايت آورده كه گفت : در آيه * ( « وَمَنْ يُطِعِ اللَّه وَالرَّسُولَ فَأُولئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّه عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ » ) * منظور از نبيين محمد ( ص ) و منظور از صديقين على است ، كه اولين فردى بود كه رسول خدا ( ص ) را در دعوى نبوت تصديق كرد ، و منظور از شهدا على و جعفر و حمزه و حسن و حسين ( عليهم السلام ) است « 2 » .
مؤلف قدس سره : در اين معنا اخبار ديگرى نيز هست .
و در كافى از امام باقر ( ع ) روايت شده كه فرمود : ما را با تقواى خود كمك كنيد ، زيرا كسى كه خدا را با ورع - تقوا - ديدار كند ، نزد خدا فرحى خواهد داشت ، چون خداى عز و جل فرموده : * ( « وَمَنْ يُطِعِ اللَّه وَالرَّسُولَ . . . » ) * و بعد از تلاوت آيه فرمود : آرى نبى از ما است صديق هم از ما است ، شهدا و صالحون نيز از مايند « 3 » .
و در همان كتاب از امام صادق ( ع ) روايت آورده كه فرمود : مؤمن دو قسم است ، يك مؤمن است كه به شرايط خداى تعالى آن شرايطى كه با وى شرط كرده وفا مىكند ، چنين مؤمنى با نبيين و صديقين و شهداء صالحين خواهد بود ، كه رفقاى خوبى هستند ، و از كسانى خواهد بود كه خودش شفاعت ديگران مىكند ، و كسى شفاعت او را نمىكند - چون حاجتى به شفاعت ديگران ندارد - زيرا نه در دنيا دچار دلواپسىها مىشود ، و نه در آخرت هول و هراسهاى آن تهديدش مىكند .
قسم دوم مؤمنينى هستند كه احيانا لغزشى مىكنند ، چنين مؤمنى مانند خامه زراعت است ، از هر طرف كه نسيم آن را خم كند خم مىشود ، چنين كسى هم اهوال دنيا تهديدش مىكند ، و هم اهوال آخرت ، خودش كسى را شفاعت نمىكند ، ولى شافعان او را شفاعت مىكنند ، و سرانجام كار او خير است « 4 » .
مؤلف قدس سره : در كتاب صحاح اللغه كلمه ( خامة ) به شاخه سبز گياه معنا شده « 5 » ،
هامش
( 1 ) الدر المنثور ج 2 ص 182 .
( 2 ) تفسير برهان ج 1 ، ص 393 .
( 3 ) اصول كافى ج 2 ص 78 حديث 12 دار الكتب الاسلاميه .
( 4 ) اصول كافى ج 2 ص 248 حديث 2 دار الكتب الاسلاميه .
( 5 ) صحاح اللغه ج 5 ص 1916 .