نقل كرده است « 1 » .
و در تفسير برهان از ابن شهر آشوب از امام باقر و امام صادق ( عليهما السلام ) روايت كرده كه در تفسير جمله : « ذلِكَ فَضْلُ اللَّه يُؤْتِيه مَنْ يَشاءُ من عباده » و نيز در تفسير جمله * ( « وَلا تَتَمَنَّوْا ما فَضَّلَ اللَّه بِه بَعْضَكُمْ عَلى بَعْضٍ » ) * فرمودهاند : اين آيات در باره على ( ع ) نازل شده است « 2 » .
مؤلف قدس سره : البته منظور روايت مذكور تطبيق فضايل على ( ع ) بر آيه هاى نامبرده است .
و در كافى و تفسير قمى از ابراهيم بن ابى البلاد از پدرش از امام ابى جعفر ( ع ) روايت آورده كه فرمود : هيچ كس نيست كه خدا رزقش را مقدر نكرده باشد ، هر نفسى از ناحيه خداى تعالى رزقش از راه حلال و توأم با عافيت معين شده ، ولى براى امتحان همان رزق را از راه حرام برايش پيش مىآورد ، تا معلوم شود آيا دست به حرام دراز مىكند يا نه ، اگر دست به سوى آن حرام دراز كرد ، خداى تعالى همان مقدار از رزق حلالش را به عنوان تقاص سلب مىكند ، البته نزد خدا غير اين دو جور رزق فضل بسيارى هست ، و همين فضل منظور بوده كه فرموده : * ( « وَسْئَلُوا اللَّه مِنْ فَضْلِه » ) * « 3 » ، ( از خدا در خواست فضل او را بكنيد ) .
مؤلف قدس سره : اين روايت را عياشى از اسماعيل بن كثير نقل كرده ، ( و آخر سند را بريده ) كه رسول خدا چنين فرمود « 4 » : و نيز اين معنا از ابى الهذيل از امام صادق ( ع ) روايت شده « 5 » ، و قمى نيز قريب به آن را در تفسير خود از حسين بن مسلم از امام باقر ( ع ) نقل كرده است « 6 » .
در سابق در ذيل آيه : « وَاللَّه يَرْزُقُ مَنْ يَشاءُ بِغَيْرِ حِسابٍ » « 7 » ، در جلد سوم عربى اين كتاب بحثى پيرامون حقيقت رزق ، و اين كه خداى تعالى ضامن آن است ، و اين كه رزق دو قسم است ، حلال و حرام گذرانديم ، خواننده عزيز به آنجا مراجعه كند .
هامش
( 1 ) تفسير عياشى ج 1 ص 239 حديث 115 .
( 2 ) تفسير برهان ج 1 ص 366 حديث 9 .
( 3 ) فروع كافى ج 5 ص 80 حديث 2 .
( 4 ) تفسير عياشى ج 1 ص 239 حديث 116 .
( 5 ) تفسير عياشى ج 1 ص 239 حديث 117 .
( 6 ) تفسير عياشى ج 1 ص 240 حديث 119 .
( 7 ) سوره بقره آيه 212 .