انطباق دارد و اما روايت سوم مىخواهد يكى از مصاديق آيه را بيان كند ، نه اينكه بفرمايد آيه تنها در باره اين اشخاص نازل شده .
و در كافى از امام صادق ع روايت آورده كه فرمود : بين يهوديانى كه گفتند خدا فقير است با يهوديانى كه انبيا را كشتند پانصد سال فاصله بود و با اين حال خداى تعالى در اين آيات پيغمبركشى را به همين يهوديان نسبت داده و اين بدان جهت است كه يهوديان صاحب آن سخن ، به عمل زشت اجدادشان كه پيغمبران را مىكشتند راضى بودند « 1 » .
مؤلف قدس سره : فاصله اى كه در اين روايت ذكر شده ، با تاريخ ميلادى موجود سازگار نيست ، و خواننده محترم مىتواند به بحث تاريخى گذشته ما مراجعه نمايد .
و در الدر المنثور است كه ابن ابى حاتم در ذيل آيه : * ( « كُلُّ نَفْسٍ ذائِقَةُ الْمَوْتِ » ) * از على بن ابى طالب « ص » روايت كرده كه فرمود : وقتى رسول خدا ( ص ) از دنيا رحلت فرمود و عزادارى بپاشد شخصى نزد ما آمد كه صدايش شنيده مىشد ، ولى خودش ديده نمىشد ، و بما اهل بيت گفت : « السلام عليكم يا اهل البيت و رحمة اللَّه و بركاته * ( كُلُّ نَفْسٍ ذائِقَةُ الْمَوْتِ وَإِنَّما تُوَفَّوْنَ أُجُورَكُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ ) * » ، براى هر مصيبتى نزد خداى تعالى پاداشى است و براى هر نعمتى كه از دست بدهيد نزد او خلفى و اثرى است و براى هر چه فوت شود جبرانى است ، پس بر شما باد كه به خداى تعالى و اجرش و جبرانش اعتماد كنيد ، و تنها به او اميدوار باشيد كه مصيبت زده واقعى آن كسى است كه ثواب خدا را ( در اثر ناشكيبايى و ناشكرى ) از كف بدهد ، آن گاه خود على بسايرين گفت : اين خضر بود .
و در همان كتاب است : كه ابن مردويه از سهل بن سعد روايت كرده كه گفت : رسول خدا ( ص ) فرمود : به خدا سوگند كه قطعه زمينى از بهشت كه تنها به مقدار تازيانه شما باشد از تمام دنيا و آنچه در آن است بهتر است ، آن گاه اين آيه را تلاوت كرد * ( « فَمَنْ زُحْزِحَ عَنِ النَّارِ وَأُدْخِلَ الْجَنَّةَ فَقَدْ فازَ » ) * « 2 » .
مؤلف قدس سره : اين روايت را به بعضى طرق ديگر از غير سهل نيز نقل كرده و خواننده محترم بايد بداند كه در اين باره يعنى در شان نزول اين آيات ، روايت بسيارى هست كه چون مىدانيم كه همه آنها ، از باب تطبيق نظرى است و راويان آنها با عينك تعصب نسبت به نظريات خود نگريستهاند ، لذا از نقل آنها خوددارى نموديم .
هامش
( 1 ) اصول كافى ج 2 ص 409 ح 1 .
( 2 ) الدر المنثور ج 2 ص 107 .