او مىگفت : مشركان و بتپرستان اعتقاد نداشتند كه بتها خالق چيزى هستند بلكه معتقد بودند كه تنها خالق و آفريدگار موجودات خداوند است بهدليل اينكه خداوند در مورد ايشان مىفرمايد :
وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَهُمْ لَيَقُولُنَّ اللَّهُ فَأَنَّى يُؤْفَكُونَ
« 1 » و باز مىفرمايد :
وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ لَيَقُولُنَّ اللَّهُ
« 2 »
* * *
پس خداوند تنها بهخاطر گفتن :
لِيُقَرِّبُونا إِلَى اللَّهِ زُلْفى
، حكم بر شرك و كفر آنان نموده است و كسانى هم كه به پيامبران و مانند آنها توسل مىجويند ، مانند بتپرستاناند .
يكى از دلايلى كه در رد اين پندار محمدبن عبدالوهاب در كتابها آوردهاند چنين است كه : اين استدلال باطل است زيرا مؤمنان كه به پيامبران و صالحان
هامش
( 1 ) . « و اگر از مشركان بازپرسى كه آنها را كه آفريده است به يقين گويند كه خدا آفريده است » ( زخرف 87 ) .
( 2 ) . « و اگر از اين كافران سؤال كنى آن كيست كه آسمانها و زمين را آفريده است البته جواب دهند خداست » ( لقمان 25 ) .