الحال ذى حيات و موجودى ، پس دانستى كه خود سبب ايجاد نفس خود نشدى و تكوين و ايجاد تو از نفس تو نيست ، و نيز كينونت تو از كسى كه مثل تو بود نخواهد بود زيرا كه تو و مثل تو چون در امكانيّت مشترك و محتاجيد ، علَّت ايجاد خود و ديگرى نتوانند گرديد چون انسان منخرط در سلك عوالم ثمانيه عشر ألف است و حدوث او ثابت شد ، پس حدوث عالم نيز ظاهر و بيّن گرديد
و از محمّد بن عبد الله الخراسانى خادم الرّضا ( ع ) مرويست كه از زنادقه شخصى به خدمت امام الأتقياء أبو الحسن علىّ بن موسى الرّضا عليه السّلام حاضر شد و در آن حضرت جمعى كثير حاضر بودند در آن أثر آن سرور روى مبارك به آن زنديق كافر آورده گفت : مىبينى كه اگر قول قول شما مىبود و آنچه جمعى ديگر ميگويند آنچنان نميبود آيا نه ما و شما در شرع مساوى و نيك انجامى بوديم و چنانچه أفعال و أعمال شما در عقبى موجب ضرر و وسيلهء دخول سقر است أعمال ما نيز به همان نهج مضرّ مستمر مىبود و حال آنكه هيچ ضرر براى نماز ما و روزه و اداء زكوات و باقى أفعال مبرّات كه از ما در دار دنيا صادر و سانح گرديد و از اقرار بيگانگى ذات حضرت واجب تعالى و تصديق رسالت سيّد الأنبياء نيز ضرر و نقصان بما نرسيد و نخواهد رسيد .
زنديق چون اين سخن از آن ولىّ حضرت مهيمن شنيد ساكت ، و مبهوت گرديد .
أبو الحسن علىّ بن موسى الرّضا ( ع ) فرمود كه : اى زنديق پس قول حقّ قول ما باشد و آن بنوعى است كه گفته شد در باب نماز و روزه و غيرهما كه در اقامت آنها هيچ نوع ضرر متصوّر نيست بلكه أثر نفع آن بقول ايزد أكبر و حضرت پيغمبر در يوم الحشر بيّن و ظاهر گردد .