صاحب مجلس برفيق من گفت : يا فلان زعم تو آنست كه موسى بن جعفر امام خلقان و پيشواى انس و جانست نه اينكه اليوم بر سرير خلافت متمكَّن و حكمش بر عجم و عرب نافذ و روانست بيقين اين رأى و دين تو بر خلاف أهل اسلام و ايمانست .
آن صاحب و شيعهء تو در ساعت در جواب آن ناصبى شقىّ گفت من هرگز مثل اين سخن نگويم بلكه ميگويم و زعمم آنست كه موسى بن جعفر امام نيست و اگر اعتقادم بر عدم امامت او نباشد بر من و بر آن كس كه اعتقاد بر عدم امامت او نكند لعنت ربّ العالمين و لعن ساير مخلوقين و ملائكه أجمعين متواتر و متوالى الى يوم الدّين باد .
همان كه آن كس اين سخن از آن ناكس شنيد گفت : جزاك الله خيرا و از آن به كسى كه بشما مواسات نمايد لعن كرد .
حضرت موسى بن جعفر گفت : چنانچه ظنّ و گمان تو بر آنست اين أمر نه آنچنانست آنقدرست كه صاحبت از تو أفقه و أعلم به اين أمر و مهمّ است اينكه آن مؤمن فرمود كه : موسى امام نيست او آن موسى اراده نمود كه امام نبود پس آنكه غير آن موسى است او در اين هنگام امامست آن مؤمن به همين قول اثبات امامت من نمود و نفى امامت غير من فرمود .
اى عبد الله وقتى كه توبه و استغفار به حضرت قادر مختار نمائى و اين ظنّ از آن مؤمن زايل و از خود فرمائى از عهدهء اين بيرون مىآئى زيرا كه اين ظنّ نامؤتمن تو بر آن مؤمن بمضمون صدق مشحون * ( إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ ) * سبب نفاق و موجب گناه و شقاق و وسيلهء دورى از رحمت حضرت مهيمن خلَّاق است .
الاحتجاج ( فارسي ) — صفحة 31
مساهمون: أحمد بن علي الطبرسي
ص٣١