* ( وَمِنْ ذُرِّيَّتِي قالَ ) * الله عزّ و جلّ * ( لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ ) * .
ابراهيم عليه السّلام فرمود كه : اى خداوند معبود آيا اين عنايت ، و احسان و كرامت امامت و امتنان مخصوص است به من يا براى ذرّيت و فرزندانم نيز خواهد بود ؟
واجب الوجود فرمود كه : عهد امامت تعلَّق بظلمهء هيچ امّت نگيرد ، و غنىّ واحد براى اين منصب جليل القدر هر بشر را در حيّز قبول نپذيرد .
اى عبد العزيز اين آيت وافى هدايت ابطال امامت جميع ظالم تا روز قيامت نمود چه ربّ العزّت اين رتبهء جليلهء امامت را در صفوت ذرّيّت حضرت خليل الله عليه السّلام و التّحيّه فرمود و بعد از اكرام ابراهيم عليه السّلام به آن احسان و احترام آن پيغمبر به آن انعام و اكرام حضرت معبود آن - امامت را بوراثت در أهل بيت صفوت و طهارت ذرّيّت حضرت ابراهيم عليه السّلام معيّن و مقرّر فرمود .
پس ايزد تعالى و تقدّس در حقّ آن نبىّ المقدّس گفت كه : * ( وَوَهَبْنا لَه إِسْحاقَ وَيَعْقُوبَ نافِلَةً وَكُلاًّ جَعَلْنا صالِحِينَ وَجَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا وَأَوْحَيْنا إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْراتِ وَإِقامَ الصَّلاةِ وَإِيتاءَ الزَّكاةِ وَكانُوا لَنا عابِدِينَ ) * پس عزّ و جلّ پيوسته رتبهء امامت را از سلسلهء عاليه و در ذرّيّت عليّهء آن حضرت زايل نگردانيد و بعضى از ذرّيّت او امامت را از بعض ذرّيّهء ديگر آن پيغمبر جليل القدر بوراثت بوسيلهء استحقاق به حكم قادر على الاطلاق قرن بعد از قرن متصرّف ميشدند تا آنكه آن مرتبهء رفيعه بوراثت به حضرت سيّد البريّه رسيد و آن نبىّ الرّحمه به ارث و هم باستحقاق متصرّف آن گرديد .
چنانچه ايزد متعال جلّ جلاله در قرآن لازم الاذعان بيان وراثت و
الاحتجاج ( فارسي ) — صفحة 163
مساهمون: أحمد بن علي الطبرسي
ص١٦٣