بىنتيجه نمانده زيرا علاوهبر آنكه بسيارى از نويسندگان باستان از قبيل ديودور
( Diodore )
عقيده دارند كه كبوجيه تا سرحد نهائى حبشه پيش رفته و به شهر مروئه
( Me ? roe ? e )
رسيده و نام يكى از زنان خانواده خود را بر اين شهر گذارده ، هردوت نيز مطالبى در قسمتهاى مختلف تاريخ خود نقل مىكند كه خلاف اين مطلب را مىرساند .
مثلا مؤلف در مقامى از كتاب خود حبشيان مجاور مصر را خراجگذاران پادشاه پارس معرفى و اضافه مىكند كه كبوجيه اينان را در موقعى كه به جنگ با حبشيان ماكروبى رفته بود مطيع كرده بود ( بند 97 از كتاب سوم ) . همچنين در بند 9 از كتاب هفتم مردونيه سردار پارسى حبشيان را مانند آشورىها و بابلىها در رديف مللى قرار ميدهد كه مطيع پارسها بودهاند .
در بند 69 از همين كتاب ( كتاب هفتم ) ضمن شرح تركيب سپاه عظيمى كه خشايارشا همراه خود به يونان برد از « حبشيانى كه در وراء مصر سكونت دارند » نام برده شده .
بعلاوه اگر قبول كنيم كه منبع اصلى اطلاعات هردوت در اين زمينه راهنمايان مصرى و پارسى او بودهاند بايد تصديق كرد كه هيچ پارسى حاضر نبوده نسبت بيكى از بزرگترين لشگركشىهاى تاريخ كشور خود بعمد مطالبى دور از حقيقت به نويسنده خارجى تلقين كند ، بخصوص كه در زمان هردوت مدتى قابل ملاحظه از اين حوادث ميگذشته و منافع خصوصى اشخاص درميان نبوده . بعلاوه مطالبى كه در بند 25 دربارهء چگونگى اعزام رسولان پارس بدربار پادشاه حبشيان و كشيدن تير و كمان حبشى كه آن را علت اصلى حركت سريع پادشاه پارس به حبشه دانستهاند نقل شده نبايد چندان حقيقت داشته باشد . زيرا مؤلف قتل برديا را در همين قسمت بعد از لشگركشى كبوجيه به مصر نقل كرده و يكى از علل آن را توفيق او در كشيدن كمان حبشى دانسته در حالى كه برديا مدتها قبل از اين واقعه بقتل رسيده بوده است .
افسانه لشگركشى به آمون
همچنين آنچه مؤلف در بند 26 درباره لشگركشى كبوجيه به آمون نقل مىكند