مصر درحقيقت به صورت مجموعهاى از افسانههاى بديع و حوادث و وقايع تفريحى نقل شده . نام ملكه مصر نيتوكريس
( Nitocris )
كه در اين قسمت نقل شده صرفا به آن جهت بوده كه اين پادشاه از جنس اناث بوده و در سلسله زنجير پادشاهان مصرى فردى استثنائى محسوب ميشده و شايد هم نقل سرگذشت او در جائى كه مؤلف عدهء زيادى از پادشاهان مصر را از قلم مياندازد به علت شقاوت و بيرحمى بوده است كه اين زن در انتقامجوئى از خود ابراز نموده و يا شرايط و اوضاع و احوال غيرعادى بوده است كه با مرگ او همراه بوده . از شخصى بنام فروس
( Pheros )
مؤلف فقط حادثه كور شدن و شفا يافتن او را كه منجر به تشخيص تقواى زنان گرديد نقل كرده ؛ از پروته
( Protee )
فقط رفتار او را با منلاس و هلن شرح داده ؛ از رامپسىنيت
( Rhampsinite )
فقط دربارهء نيرنگى كه دزد طرار و زبردست با او بازى كرد و در بارهء سقوط او به جهنم سخن گفته و از پساميس
( Psammis )
فقط درباره ملاقات نمايندگان شهر إله كه از او تصويب مقررات مسابقات المپيائى خود را تقاضا كرده بودند سخن گفته ( كتاب دوم - بند 111 - 112 و بعد - 121 - 162 - 160 ) . اينها مطالبى است كه اصولا با نقل تاريخ و يا لااقل با نقل رؤس مطالب تاريخ يك كشور ارتباطى ندارد و درحقيقت نمونه كاملى است از داستانسرائى و افسانهگوئى . نمونهء ديگرى از داستان سرائى و افسانهگوئى هردوت و توجه او به مسائل جزئى و بىاهميت در جائى است كه مؤلف ضمن نقل چگونگى شورش سپاهيان مصرى در زمان آپريس
( Apries )
و پيوستن آنان به آمازيس و از راه رسيدن فرستادگان پادشاه چند سطر از كتاب خود را به چگونگى پاسخ دادن آمازيس و حركت ناشايستى كه پاسخ خود را با آن تعبير كرد اختصاص داده ( كتاب دوم بند 162 ) . همچنين است در موارد متعدد ديگر كه ميتوان امثال و شواهدى زياد از آن نقل كرد : در جائى كه مؤلف دربارهء سلطنت سزوستريس
( Sesostris )
صحبت مىكند مطالبى دربارهء چگونگى خيانت برادرش كه بكمك ملكه خنثى شد نقل مىكند ( كتاب دوم - بند 107 ) ؛ در ضمن شرح تاريخ خئوپس افسانه موهنى دربارهء فحشاى دختر او نقل مىكند ( كتاب دوم - بند