سه ذراع عمق داشت كه از آن به عنوان « خزانه » و محل قرار دادن هداياى كعبه استفاده مىگرديد . و يا آنكه آن را متصل به ديواركعبه ، در كنار درِ آننهاد .
پس به نظر نمىرسد كه آن را در محل كنونى قرار دهد ، كه در نزديكى چاه زمزم و به فاصلهء چند ذراعى از كعبه است ؛ زيرا اين كار نمىتواند هيچگونه علت و سببى داشته باشد و با توجه به آنكه در آن زمان نيز همچون امت محمدى ، فرمانى براى توجه بدان در حين نماز نيز نازل نشده بود .
در صورتىكه بدانيم و براين باور برسيم كه سنگ مقام همانند حجرالأسود ياقوتى از ياقوتهاى بهشت بوده و خليلاللَّه ، ابراهيم عليه السلام به هنگام ساختمان كعبه بر روى آن قرار مىگرفت و نيز ابراهيم عليه السلام به فرمان خداوند بر روى آن ايستاده و نداى حج را به عالميان رسانيده است و به فرمان الهى ، جاى پاى حضرت بر روى آن نقش بسته است و آيهاى از آيات الهى با نص صريح آيه ، در روى زمين قرار گرفته است و . . . تمامى اين معلومات كه مورد نظر و قبول حضرت ابراهيم بوده است ، موجب آن مىگردد كه نامبرده اين مقام مكرّم را از كعبه به سمت زمزم دور نگردانيده باشد بلكه پس از پايان كار خويش ، بايد آن را در حفرهاى كه در درون كعبه به وجود آورده بود ، قرار داده باشد تا بتواند دورانهاى مختلفى را پشت سر گذاشته و به دوران پيامبر آخرالزمان حضرت ختمى مرتبت محمد صلى الله عليه و آله برسد كه در اين هنگام فرمان نماز در كنار آن از سوى پروردگار نازل گردد .
اينچنين خداوند ، خليل خود ابراهيم عليه السلام را پس از پايان ساختمان كعبه ، از شأن و مقام اين سنگ با خبر ساخت و ابراهيم عليه السلام اين گونه مقام كريم و مقدس را كه به فرمان الهى داراى اثرى جاودانى از او گرديده بود ، براى ما محفوظ نگاهداشت ؛ زيرا پيامبران هركارى را كه انجام مىدهند درنتيجهء وحى و الهامى است كه از سوى پروردگار قادر متعال بر آنان نازل مىگردد .
پس از آن ، اسماعيل عليه السلام نيز جايگاه مقام را تغيير نداد و آن را از درون كعبه خارج نساخت ؛ چرا كه او نيز بدان معرفت داشت و از سوى ديگر ، به دنبال آن ، فرمانى براى نماز از سوى پروردگار بر او نازل نگرديده بود . پس همانگونه كه قرار داشت از آن محافظت كرد و فرزندان او نيز پس از او در نگهدارى و محافظت از آن كوشا بودند .
التاريخ القويم لمكة وبيت الله الكريم ( كعبه و مسجد الحرام در گذر تاريخ ) ( فارسى ) — صفحة 179
مساهمون: هادى انصارى
ص١٧٩