دستور داد كه قطعهاى از سنگ مرمر سنگفرش شده بر حجر اسماعيل برداشته شود و جهت نماز خواندن و سجده كردن بر آن به عنوان تبرك ارسال گردد . بنابراين در موسم حج سال ياد شده ، اين سنگ برداشته شد و بندهء او احمد بن طريف دو قطعه سنگ مرمر سبز رنگ را كه جزو گرانبهاترين سنگهاى موجود در مصر بود ، براى حجر اسماعيل هديه فرستاد . دو قطعه سنگ مرمر فرستاده شده يكى به رنگ سفيد بود كه بر سطح ديوار حجر در مقابل ناودان قرار داده شد و قطعه سنگ دوم كه به رنگ سبز بود در ميانهء حجر اسماعيل در زير ناودان بر زمين نهاده شد . پس از آن در سال 283 هجرى سنگ مرمر سفيدى كه بر روى ديوار حجر قرار داشت ، به كنار سنگ سبز زير ناودان تغيير مكان داده شد و آن را در ناحيهء مزبور سنگفرش كردند به طورىكه هر شخص تصوّر مىكند كه اين دو سنگ يك قطعهاند ، در صورتىكه اين سنگ مرمر از يك جنس ولى دو قطعهء به هم چسبيده هستند . قطعهء نخست آن به شكل بيضى است كه رأس آن به سوى خانهء كعبه و رأس ديگرش قطع شده است . قطر كوچك آن 45 سانتيمتر و قطر بزرگ 64 سانتيمتر است . قطعهء دوّم به شكل نيم دايرهاى بود كه قطر آن 79 سانتيمتر و از چهار قطعه تشكيل شده است . اين چهار قطعه در بعضى نقاط فرو رفتگى دارند كه اين فرورفتگىها طبيعى به نظر مىآيند ؛ زيرا بيش از 1158 سال از قدمت آن گذشته و در طول اين ساليان دراز ، مسلمانان بر آن نماز گزاردهاند .
از دير زمان ، رسم بر اين بوده است كه همواره از سوى بزرگان و اميران ، بخصوص پادشاهان ، قطعهها و هداياى نفيس و گرانسنگى را به عنوان هديه به اشرف بقعهها و مكانها ؛ يعنى كعبهء معظمه ارسال مىداشتند تا از خود در آن مكان نامى به يادگار باقى گذارند .
شايان ذكر است كه زير ناودان در حجر اسماعيل ، يكى از بهترين و بافضيلتترين مكانهاى حِجر به شمار مىآيد ؛ زيرا روايات بسيارى در اين باره به دست ما رسيده است ؛ از آن جمله روايتى است از حضرت زين العابدين ، على بن حسين بن على عليه السلام كه فرمود :
بهترين مكان استجابت دعا و نيايش ، زير ناودان كعبه است و نيز ازرقى از عطاء بن ابى رباح نقل كرده است كه گفت :
التاريخ القويم لمكة وبيت الله الكريم ( كعبه و مسجد الحرام در گذر تاريخ ) ( فارسى ) — صفحة 162
مساهمون: هادى انصارى
ص١٦٢