اين گونه مىنويسد :
« هنگامىكه درِ كعبه گشوده مىشود ، مردم با تكبير و تحيّت به سوى آن روان مىشوند . آنان يك جا و پيوسته ، چنان به درون كعبه هجوم مىبرند كه گويى به يكديگر بسته شدهاند ؛ بدين صورت كه سى يا چهل تن يا بيشتر ، در هيئت اجتماع و به صورت زنجيروار كه يكى پس از ديگرى قرار گرفته بدان وارد مىگردند . پيوستگى و فشردگى اينان به حدى است كه اگر يكى از آنان از فراز درگاه مبارك كعبه سرازير شود و فروغلتد با افتادن او ، همگان بر روى هم مىافتند و اين منظره هر بينندهاى رابه خنده وا مىدارد . ابن جبير ماجراى ورود قبايل « شرو » يمن به درون كعبه را چنين توصيف كرده است :
« چون روز دوشنبه ، بيست و هفتم اين ماه - ماه ذىالقعده - فرا رسيد ، درِ خانهء عتيق را گشودند . متصدّى گشودن در ، عموزادهء شيبى عزل شده بود و چنان كه مىگفتند رفتارى شايستهتر از قبلى خود داشت . شرويان به عادت خود براى ورود به خانهء كعبه ازدحام كردند و كارى كردند كه پيش از آن كسى نديده بود ، اينان گروه گروه بر پلكان بالا رفتند و بر آستانهء آن درِ كريم آنچنان فشار آوردند كه نه مىتوانستند پيش روند و نه راه بازگشت داشتند . پس به دشوارى بسيار به درون كعبه رفتند و شتابان از آن بيرون آمدند . در اين حال درِ كريم بر آنان تنگ آمد . گروهى از روى پلكان به پايين غلتيدند و اين در حالى بود كه جمعى از آن بالا مىرفتند . خلاصه جمعيت دسته دسته شده و هر دستهاى چون زنجيرى به هم پيوسته بودند . در اين حال ، گاه آنان كه پايين مىآمدند بالا روندگان را با خود به زير مىكشيدند و گاه بالا روندگان آنان را كه مىخواستند پايين بيايند با خود به بالا مىبردند . و يكديگر را چنان فشار مىدادند كه گروهى به يك سو كشيده مىشد و گروه ديگر به سوى ديگر و برخى بر روى برخى ديگر مىافتادند . منظرهء شگفت انگيزى بود .
عدهاى از آنان سالم و عدهاى مجروح بودند . بيشترشان به هنگام پايين آمدن بر سر و دوش و شانه و گردن ديگران مىجهيدند ! از مناظر شگفتى كه ما در آن روز ( دو شنبه ) ديديم اين بود كه جمعى از شيبيان كه در حين آن شلوغى و ازدحام قصد ورود به كعبه را داشتند ، نمىتوانستند خود را بالا برسانند . پس به پردههاى دو سوى بازوان كعبه آويزان شدند . در اين حال يكى از آنان بر ريسمانى از ريسمانهاى كنفىِ نگهدارندهء پردهها چنگ
التاريخ القويم لمكة وبيت الله الكريم ( كعبه و مسجد الحرام در گذر تاريخ ) ( فارسى ) — صفحة 102
مساهمون: هادى انصارى
ص١٠٢