معاويه گفت : يا بنى عبد المطَّلب شما و الله كه هر آينه دعوى أمر عظيم مينمائيد و بر طبق دعواى خود حجّت قويّهء مستقيم اقامت ميفرمائيد و اگر اين حجّت و دليل قويم حقّ و مستقيم باشد هر آينه شما بر أمر بىخطر صابر و خوشحال و شاكريد و ساير مردمان در غفلت و طغيان و كورى ضلالت و عصيان هستند ، و اگر آنچه شما ميگوئيد حقّ باشد بىشبهه تمامى امّت در معرض تلف و هلاكت و رجعت از دين و ردّت نموده كافر به پروردگار و منكر نبوّت نبىّ المختار شدند الَّا اهل بيت رسول ايزد غفّار و آنكه قائل بقول شما باشد از شيعيان و محبّان شما و اين جماعت اندك خواهند بود از مردمان .
ابن عبّاس گفت : الله ، آنگاه روى بمعاويه آورده فرمود كه حقيقت اين حال از آيهء كلام لا يزال غفور * ( وَقَلِيلٌ مِنْ عِبادِيَ الشَّكُورُ ) * در غايت تبيّن و ظهور است .
بعد از آن گفت : اگر متابعان نبىّ و ولىّ و أولاد كرام عظام ايشان قليل باشند چه نقصان بذوات كاملهء آن أعيان راجع و عيان گردد .
و اين را از ما چرا متعجّب ميدانى اى معاويه .
آيا اين حال أعجب از أحوال بنى اسرائيل است در هنگام كه سحره مشاهدهء معجزهء نبىّ الكليم عليه التّحيّة و التّسليم نموده دانستند كه موسى عليه السّلام رسول ايزد تبارك و تعالى است اقرار بنبوّت و ايمان به رسالت آن حضرت آوردند در آن حالت آن كافر بيرويّت يعنى فرعون عليه اللَّعنه آن طايفه را تهديد بقتل و عقوبت و قطع ايادى و أرجل از روى سياست نمود آن جماعت چون مطَّلع بر حقيقت موسى ( ع ) بودند بر همان ايمان و اخلاص عقيدت خود مصمّم گشته گفتند : * ( فَاقْضِ ما أَنْتَ قاضٍ ) * هر چه ارادهء تست اى
الاحتجاج ( فارسي ) — صفحة 78
مساهمون: أحمد بن علي الطبرسي
ص٧٨