اختيار حكم نمود پس او ولىّ خدا و وصىّ رسول مجتبى نباشد .
اى نافع بگوى در جواب ايشان كه حضرت مهيمن سبحان در شريعت رسول آخر الزّمان حكم مقرّر و عيان ميان دو نفر از خلقان گردانيد چنانچه آيهء قرآن لازم الاذعان ناطق و مشعر است بر آن قوله تعالى :
* ( فَابْعَثُوا حَكَماً مِنْ أَهْلِه وَحَكَماً مِنْ أَهْلِها إِنْ يُرِيدا إِصْلاحاً يُوَفِّقِ الله بَيْنَهُما ) * .
اين آيهء جلالت پايه در باب ناسازگارى مرد و زن از نزد حضرت ذو - المنن نازل شد و حكم آن تا حال منسوخ و مستأصل نشد .
و حضرت رسول صلَّى الله عليه و آله و سلَّم سعد بن معاذ را در قوم بنى قريظه حكم گردانيد و سعد بموجب أمر سيّد عالم در ميان آن قوم حكم به آنچه رضا و امضاى الله تعالى بود مينمود .
آيا شما نميدانيد كه حضرت أمير المؤمنين حكمين أبو موسى أشعرى و عمرو بن العاص السّهمى را أمر و حكم نمود كه حكم ايشان به قرآن باشد ، و أصلا تجاوز و تعدّى از منهج قرآن و رضاى ايزد منّان ننمايند و شرط نمود كه اگر حكم مخالف حكم قرآن در أحكام مردمان نمايند آن حضرت آن حكم بايشان ردّ نمايد .
اى نافع اگر آن جماعت گويند كه : أمير المؤمنين على ( ع ) در اختيار حكم موافق أمر و حكم ايزد عالم ننمود پس در جواب ايشان بگوى : هر گاه آن ولىّ اختيار آن أمر بر وفق كتاب الله فرمود شما مارقين بيراه چون آن وصىّ رسول الله را گمراه ميدانيد و حال آنكه شما را اطَّلاع و اخبار تمام است كه آن ولىّ ايزد علَّام أمر و حكم نمود كه حكمين حكم بر وفق قرآن نمايند و شرط ردّ
الاحتجاج ( فارسي ) — صفحة 222
مساهمون: أحمد بن علي الطبرسي
ص٢٢٢