حسين ( ع ) .
ربّ العالمين آنچه در حقّ هر يك از فريقين أولى بصواب و وسيلهء أجر و ثواب بحكمت و عدل مستطاب دانست به معمول گردانيد .
* ( لا يُسْئَلُ عَمَّا يَفْعَلُ وَهُمْ يُسْئَلُونَ ) * .
حضرت ايزد متعال از بندگان سؤال از أعمال و أفعال نمايد من غير عكس .
و از امام الباطن و الظَّاهر محمّد بن علىّ بن الحسين الباقر عليهم السّلام منقول و مروريست كه : چون پدر بزرگوارم عليه السّلام اين حديث بيان فرمود بعضى كه در مجلس شريف و محفل منيف حاضر بودند گفتند : يا ابن رسول الله صلَّى الله عليه و آله و سلَّم حضرت الله تعالى و تقدّس چگونه هر كس از أخلاف را بر قبايح و فضايح أسلاف معاتب و توبيخ و سرزنش تقريع فرمايد و حال آنكه در قرآن واقع و عيان است كه : * ( وَلا تَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرى ) * ؟
حضرت امام زين العابدين عليه السّلام فرمود كه : قرآن حضرت - سبحان نازل بلغت عرب است و آن مخاطب أهل لسان بلغت ايشانست چنانچه مرد تميمى ميگويد كه : قوم ما غارت فلان شهر كردند و قتل هر كه در آن بلد بود نمودند و گويند شما غارت فلان شهر كرديد و چنين فعل از شما به منصّهء ظهور و حيّز عمل ظاهر گرديد و مرد عربى ميگويد كه :
ما به بنى فلان چنين كرديم و ما آل فلان را با سيرى گرفتيم و ما فلان شهر را خراب كرديم .
حضرت الله تعالى نيز اراده و خواهش معاشرت آن فعل از آن طايفه نكردند ليكن ارادهء ملامت اين جماعت أخلاف بواسطهء ارادهء امتحان آن
الاحتجاج ( فارسي ) — صفحة 187
مساهمون: أحمد بن علي الطبرسي
ص١٨٧