باب پنجم : در برادر گرفتن است و با مؤمنان الفت نمودن
خداى عزّ و جلّ در مقام منّتگذارى فرمودهاند « 2 » : « لَوْ أَنْفَقْتَ ما فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً ما أَلَّفْتَ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ وَ لكِنَّ اللَّهَ أَلَّفَ بَيْنَهُمْ » « 3 » يعنى اگر تمام آنچه در روى زمين است انفاق نمايى در الفت دادن ميان دلهاى ايشان نمىتوانى الفت داد ، و ليكن خداى عزّ و جلّ در ميان ايشان الفت داده . و فرموده : « فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْواناً » « 4 » يعنى به نعمت الفت صباح كردهايد و با يكديگر برادريد . و بعد از آن مذمّت جدايى را فرموده « 5 » و منع از آن كرده و فرموده : « وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعاً وَ لا تَفَرَّقُوا » « 6 » يعنى همگى چنگ « 7 » اعتصام به رشتهء الهى بزنيد و متفرّق مشويد . و فرموده : « وَ لا تَكُونُوا كَالَّذِينَ تَفَرَّقُوا وَ اخْتَلَفُوا » « 8 » يعنى مانند كسانى كه از يكديگر جدايى « 9 » و مخالفت مىنمايند مباشيد . و حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمودند : نزديكترين شما به مجلس من در روز قيامت خوشخُلقترين شماست ؛ آن چنان كسانى كه بردبار باشند و ايشان با مردم الفت گيرند و مردم به « 10 » ايشان الفت گيرند « 11 » .