باب پنجم : در زكات و ساير انفاقات است
خداى عزّ و جلّ « 1 » فرموده : « وَ أَقِيمُوا الصَّلاةَ وَ آتُوا الزَّكاةَ » « 2 » يعنى اقامت نماز و اتيان به زكات بكنيد . و حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله فرموده « 3 » : هرگاه منع زكات بشود باز مىدارد « 4 » زمين بركتهاى خود را « 5 » . و حضرت امام محمّد باقر عليه السلام فرمودند
كه : خداى عزّ و جلّ زكات را مقرون به صلاة ساخته و فرموده : « أَقِيمُوا الصَّلاةَ وَ آتُوا الزَّكاةَ » پس هركه اقامت نماز را بكند و اتيان به زكات نكند همان است كه نماز را اقامت نكرده « 6 » . و حضرت امام جعفر صادق عليه السلام فرمودند : هيچ چيز را خداى عزّ و جلّ بر اين امّت واجب نگردانيده دشوارتر از زكات ، و اكثر مردم به اين هلاك مىگردند « 7 » . و فرمودند « 8 » : هركه « 9 » يك قيراط از زكات را منع كند مؤمن و مسلمان نيست . و اين است مراد از عمل صالح در آيهء : « رَبِّ ارْجِعُونِ * لَعَلِّي أَعْمَلُ صالِحاً فِيما تَرَكْتُ » « 10 » يعنى خداوندا ! برگردان مرا به دنيا شايد كه عمل صالحى بكنم در مالى « 11 » كه واگذاشتهام « 12 » . و فرمودند : هيچ صاحب مال خواه طلا يا « 13 » نقره نيست كه منع كند زكات مالش را مگر آنكه محبوس مىسازد او را خداى عزّ و جلّ در بيابانى بىگياه و مسلّط مىسازد