باب سيُم : در نماز و ذكر است
خداى « 4 » عزّ و جلّ فرموده : « الَّذِينَ هُمْ [ m . b 99 ] فِي صَلاتِهِمْ خاشِعُونَ » « 5 » يعنى مؤمنان گروهيند كه در نماز شكستگى و افتادگى مىكنند . و فرموده : « فَوَيْلٌ لِلْمُصَلِّينَ * الَّذِينَ هُمْ عَنْ صَلاتِهِمْ ساهُونَ » « 6 » يعنى واى بر جماعت نمازكنندگان ! كه از نمازى كه مىگزارند غافل مىباشند « 7 » . خداى عزّ و جلّ مذمّت ايشان را كرده « 8 » بر غافل از نماز بودن با آنكه « 9 » نماز گزارند نه آنكه ترك آن را كرده باشند . و فرموده : « أَقِمِ الصَّلاةَ لِذِكْرِي » « 10 » يعنى اقامت نماز بكن از براى آنكه در ياد من باشى « 11 » . و فرمودهاند : « وَ لا تَكُنْ مِنَ الْغافِلِينَ » « 12 » يعنى از غافلان مباش . و فرمودهاند : « لا تَقْرَبُوا الصَّلاةَ وَ أَنْتُمْ سُكارى حَتَّى تَعْلَمُوا ما تَقُولُونَ » « 13 » يعنى نزديك نماز مشويد در حالتى كه مست باشيد تا بدانيد كه چه مىگوييد . و در اين تنبيهى « 14 » است بر مستى دنيا زيرا كه علّت نهى را بيان فرموده به اينكه تا ادراك و شعور نداشته باشيد داخل نماز مشويد . و از اين مىتوان دانست كه هرچه موجب غفلت باشد در اين نهى « 15 » داخل است .