مورچه باشد نموده ، و اگر شتر دو كوهان قصد آن رودخانه را بكند به آن نمىتواند رسيد « 1 » .
و نيز آن حضرت فرمودند كه : در گنجى كه خداى عزّ و جلّ در قصّهء آن دو پسر كه در مكالمهء موسى و خضر فرموده اين بود : بسم اللَّه الرحمن الرحيم ، عجب دارم از كسى كه يقين به مرگ داشته باشد چون خوشحال مىشود ! و عجب دارم از كسى كه يقين به قضاى خدا دارد چون غمگين
[ m . b 87 ]
مىشود ! و عجب دارم از كسى كه دنيا را و انقلابات آن را با اهلش ديده چون تكيه بر آن مىكند « 2 » !
فصل [ در بزرگى شأن يقين و درجات آن ]
يقين آن است كه همه چيز را از مُسبّب الأسباب بداند و ملتفت به واسطهها نشود ، بلكه واسطهها را به تمام مسخّر خدا داند و از براى آنها حكمى قرار ندهد . و بعد از آن اعتماد كند بر آنكه « 3 » خداى عزّ و جلّ ضامن روزى « 4 » شده و آنچه تقدير شده به او خواهد رسيد . و بعد از آن بر دل او غالب شود كه هركه به وزن ذرّهاى خيرى بكند جزاى آن را خواهد ديد و هركه به وزن ذرّهاى شرّى بكند جزاى آن را خواهد ديد . و بعد از آن معرفت داشته باشد به آنكه خداى عزّ و جلّ مطّلع است بر وى در همه حالى « 5 » و مشاهده مىكند چيزهاى بسيار پنهان را كه در خاطر او خطور كند تا آنكه در همه حال با خداى عزّ و جلّ به ادب سلوك كند و اهتمام آن در آبادى باطن و پاكيزه كردن و زينت دادن آن از براى آنكه محلّ نظر خداى عزّ و جلّ است كه حراست او را مىكند بيشتر باشد از اهتمامى كه در زينت دادن « 6 » ظاهر « 7 » از براى ساير مردمان مىورزد .
هامش
( 1 ) . الكافي 2 : 59 ح 11 .
( 2 ) . قرب الإسناد : 375 . الكافي 2 : 59 ح 9 . تهذيب الأحكام 9 : 276 ح 11 .
( 3 ) . آنكه /aآنچه .
( 4 ) .a+ او .
( 5 ) . حالى /aجايى .
( 6 ) .s- دادن .
( 7 ) . ظاهر /aظاهرى .