باب پنجم : در مذمّت غرور
بدان كه غرور عبارت است از آرميدن نفس به چيزى كه موافق هَوى و طبع به آن مايل باشد از راه شبهه و مكر شيطانى « 3 » ، پس هركه از راه شبههء فاسدى اعتقاد خوبى به خود دارد « 4 » در دنيا يا در آخرت مغرور است ، خداى عزّ و جلّ فرموده : « فَلا تَغُرَّنَّكُمُ الْحَياةُ الدُّنْيا وَ لا يَغُرَّنَّكُمْ بِاللَّهِ الْغَرُورُ » « 5 » * يعنى بايد كه حيات دنيا فريب شما را ندهد و شيطان نيز شما را مغرور به خدا نسازد كه از عذاب حقّ ايمن باشيد . و نيز فرموده : « وَ لكِنَّكُمْ فَتَنْتُمْ أَنْفُسَكُمْ وَ تَرَبَّصْتُمْ وَ ارْتَبْتُمْ وَ غَرَّتْكُمُ الْأَمانِيُّ حَتَّى جاءَ أَمْرُ اللَّهِ وَ غَرَّكُمْ بِاللَّهِ الْغَرُورُ » « 6 » يعنى و لكن شما « 7 » خود را در فتنه انداختيد و توقّف كرديد و شك آورديد و آرزوها فريب شما را داد تا آنكه مرگ آمد و شيطان شما را مغرور به خدا ساخت . و حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمودند : خوشا خواب زيركان و افطار نمودن ايشان چون غبن عظيمى مىشمرند بيدارى نادانان و تعب ايشان را . و مقدار يك ذرّه عبادت از صاحب تقوا و يقين بهتر است از پر شدن روى زمين از عبادت صاحبان غرور . و نيز فرمودند : زيرك كسى است كه خود را خوار داشته باشد و عمل كند از براى